به‌تر است چند نکته را عرض کنم.

اولا جنگ امریکا علیه ایران قطعی است و اگر خوش‌خیالان آن را باور نکنند تغییری در واقعیت مساله رخ نخواهد داد، حتا اگر مقدمات بنده از جمله عدم مورد حمله واقع شدن امریکا را نقض کنند و مثلا بگویند که بله در جنگ جهانی دوم بندر پرهاربر بمباران شد.

مشکل این عزیزان این است که برای جنگ همان‌گونه اعتبار قایل هستند که برای روابط دیپلماتیک و سیاسی قائل هستند. در تعریف جنگ گفته شده است: «جنگ وقتی آغاز می‌شود که دیپلماسی به پایان می‌رسد» و یا «جنگ جایی است که سیاست نیست». تصور بنده این بود که اکثر مخاطبین‌ام امریکا را شیطان بزرگ می‌دانند و خصومت و جنگ افروزی امریکا را امری بدیهی می‌دانند و البته متوجه شدم که این تصور غلط در بخش‌هایی از کشور متاسفانه رسوخ کرده است. کسانی تصور کردند که جنگ امریکا علیه ایران وقتی اتفاق می‌افتد که مثلا کنگره‌ این اجازه را به دولت بوش بدهد. و یا این‌که وقتی جنگ آغاز می‌شود که سیاست‌مداران امریکایی آن را تایید کنند و یا این‌که دولت‌های اروپایی و سازمان ملل و امثال آن چراغ سبز بدهند. این تصور بسیار غلط و بسیارتر خطرناک است.

جنگ عراق نمونه‌ای واقعی از غلط بودن این تصور است. تمام دنیا یک صدا علیه چنگ سخن گفتند و فریاد زدند، در تمام اروپا فقط انگلیس و اسپانیا و لهستان با حلمه به عراق موافقت کردند. امریکا بدون مجوز سازمان ملل و بدون توجه به نظرات کارشناسان و سیاست‌مداران و عقلای داخل خود امریکا عمل کرد و کنگره را در مقابل عمل انجام شده قرار داد. همین الان اکثریت حاکم بر امریکا اعم از فیل و الاغ  (جمهوری خواه و دمکرات) یک صدا فریاد می‌زنند که از عراق خارج شوید اما بوش این کار را نمی‌کند.

دلیل آن ساده است. سیستم حاکم بر امریکا چیزی بجز سنا و مجلس نمایندگان و این قبیل سیستم‌های رسمی هستند. تصمیم جنگ علیه ایران را کسانی اتخاذ  می‌کنند که جنگ علیه عراق را اتخاذ کردند و با همان منطق بی‌جاذبه و پوچی آغاز می‌کنند که با آن علیه عراق آغاز کردند و به همان اندازه به دنیا و افکار عمومی و کنگره پاسخ‌گو خواهند بود که اکنون هستند. خطر جنگ امریکا علیه ایران نه تنها محتمل بلکه کاملا جدی و از نگاهی قطعی است.

برای دوستانی که حتما برای باور یک مطلب نیاز دارند تا فرد بزرگی آن را بگوید اشاره می‌دهم به نظر دکتر شهبازی (در اینجا و اینجا).

ثانیا در باره‌ی تفاوت جهاد ابتدایی و جنگ پیش‌دستانه باید به عرض برسانم تفاوت این دو اظهر من الشمس است. جهاد ابتدایی به معنای حمله‌ی حکومت اسلامی به حکومت کفری است که خصومتی با نظام اسلامی ندارد. مانند فتح ایران و امثال آن در صدر اسلام. اما جایی که دشمنی و اختلاف نظر مطرح نیست بل‌که موضوع خصومت و دست به یقه شدن است، بحث کمی عوض می‌شود. شما با امریکا مشکلی ندارید اما او با شما مشکل دارد. او یقه‌ی شما را رها نمی‌کند. او دائما تحرکاتی بر ضد امنیت ملی شما انجام می‌دهد، رسما تو را دشمن اصلی می‌خواند. اگر یک لحظه چشم روی هم بگذاری یک باره شکم تو را می‌درد و اکنون بیش از هر زمان دیگری علیه تو اقدام می‌کند و حالت تهاجمی گرفته است. اکنون باید چه کنی؟ باید مانند یک بره‌ی ملوس و بدبخت بنشینی تا عقاب انگلو ساکسون بیاید بالای سرت؟؟! او به اوج رفته و آماده شیرجه است، تو هنوز از منطق و ادبیات سیاسی و حقوق بین الملل سخن می‌گویی؟ این بسیار ساده لوحانه است که کسانی فکر کند اگر ما به امریکا لب‌خند بزنیم و دست از اصول خود بکشیم و یا بدون این‌که دست از اصول بکشیم به دنبال راه‌های صرفا سیاسی بگردیم خواهیم توانست خطر قطعی را از سر کشور دور نماییم. راه حل فقط به هم زدن تعادل قدرتی است که علیه تو حالت تهاجمی گرفته است. باید کاری با او بکنی که او حتا احتمال آن را نمی‌دهد و هیچ‌گونه آماده‌گی برای مواجهه با آن ندارد.

در حقیقت جنگ پیش‌دستانه یک اقدام تاکتیکی است برای پیروزی در جنگی که وقوع‌اش قطعی است. هیچ مکتبی برای پیروان خود این همه خفت و خواری را مجاز نشمرده است تا بنشینند و در مقابل دشمن هیچ عکس العملی از خود نشان ندهند تا او با تانک‌های‌اش در خیابان‌های پای‌تخت رژه رود و آن‌گاه او به ساز مان ملل نوچه‌ی دشمن‌اش شکایت کند، چه برسد به اسلام عزیز که سراسر عزت و سربلندی و مردانه‌گی و نفی ذلت و خواری و استکبار است.

ثالثا کسانی که مدعی‌اند علمای اسلامی اجازه نداده‌اند چه‌گونه شد که برای این مورد رجوع به نظرات علما می‌کنند، که البته با استناد ناشیانه‌شان مشخص است که چه‌قدر از تفکرات اسلامی و نظرات علمای اسلامی فاصله دارند! علمای اسلامی آیا در تبیین آیه «نفی سبیل» هیچ سخنی به میان نیاوردند تا دوستان از آن درس بگیرند و در کنگره‌ی امریکا این شیطان سابقا بزرگ! نرد عشق نبازند؟ این دوستان هرگز به نظرات حضرت امام به عنوان معمار جمهوری اسلامی درباره‌ی جهاد همه‌جانبه با ظلم و استبداد در سراسر جهان و تشکیل هسته‌های مقاومت در سراسر جهان و به خطر انداختن تمام دنیای استکبار توجه نکرده‌اند؟ و آیا به نظرات انسان‌ساز اسلام که در بیان علمای اسلام است فقط وقتی نیاز است که بتواند دست‌آویزی برای افکار غیر اسلامی ما باشد؟

رابعا باید به سید حسن نصرالله تبریک گفت که نیروهای‌اش ننشستند بگویند، ما شروع کننده‌ی جنگ نخواهیم بود و این گناه بزرگ حمله به اسراییل را مرتکب نخواهیم شد. تو با خدای خودت برو و با این قوم جائر بجنگ و ما همین جا می نشینیم.

به نظر حقیر هر لحظه‌ای را که جمهوری اسلامی در جنگ پیش‌دستانه علیه اسراییل و امریکا از دست می‌دهد مایه‌ی پشیمانی و حسرت و خدای نخواسته پرداخت هزینه‌های بسیار سنگین‌تر خواهد بود. خواه مدعیان دانش تاریخی و سیاسی این را احساسات بدانند و یا هیچ ندانند، در واقعیت موضوع تاثیری ندارد.