ایام سال‌گرد سوم تیر است. این روز را یک روز بزرگ در سرنوشت سیاسی ایران می‌دانم. به این فکر می‌کردم که چه شد دکتر احمدی‌نژاد - که در پدیده‌ی سیاسی بودنش شک ندارم - در یک وضعیت ناباورانه توانست رای ملت را به زودی کسب کند! بی‌شک ویژه‌گی‌های مکتبی‏، فکری، شخصیتی و مبارزاتی احمدی‌نژاد نسبت به نیمی از نامزدهای ریاست جمهوری نهم ارجحیت داشت و این را نمی‌توان در موفقیت او نادیده گرفت.

خدا را به خاطر رییس جمهور شدن دکتر احمدی‌نژاد شکر می‌کنم و برای او آرزوی موفقیت می‌کنم و هنوز هم او را به‌ترین گزینه می‌دانم.

پس از انتخابات‏، فیلم مستندی از روابط عمومی وزارت کشور را دیدم که درباره‌ی ثبت نام نامزدهای ریاست جمهوری نهم تهیه کرده بود. اگر خاطرتان باشد داستان ‌ثبت‌نام پیرمرد شاعری که ثبت نام کرده بود و می‌خواست رییس جمهور ایران بشود مضحکه رسانه‌ها شده بود. و یا جوانی که برای درج در دفتر خاطراتش و یا قالی‌باف کرمانی که آمده بود با سردار قالی‌باف رقابت کند!

پیش خودم فکر کردم که واقعا خاتمی و مشارکتی‌ها با این مملکت و با ریاست جمهوری این مملکت و با حکومت امام زمان (عج) چه کردند که هر کس و ناکسی در خود این قابلیت را دیده تا رییس جمهور شود! به نظرم آن‌ها به این افتخار هم می‌کنند اما این واقعیت خیلی تلخ و دردناک است که ریاست بر یک کشور که داعیه‌ی تمدن نوین اسلامی دارد و این همه بدبختی و گرفتاری باقی‌مانده از غلط‌کاری‌های پیشینیان در کاسه دارد چه قدر باید قشری و سطحی و به قول عوام‏، بچه‌بازی شده باشد که مهرعلی‌زاده رییس تربیت بدنی که از جواب به دوتا سوال اقتصادی خبرنگاران عاجز بود بتواند احساس کند که می‌تواند به خوبی جای خاتمی را پر کند!

کروبی بالای هفتاد سال که در جوانی‌اش نتوانست بنیاد شهید را خوب اداره کند در خود می‌بیند که بتواند رییس جمهور کشوری بشود که چند میلیون بی‌کار دارد و آن‌همه مسئله خارجی دارد و این‌همه خرابی داخلی دارد!

محسن رضایی که در سوابقش هیچ نقطه سیاسی به جز نام‌زدی مجلس ششم را نداشت چه‌طور احساس تکلیف کرد و احساس کرد که می‌تواند مملکت را در عرض یک دوره ریاست جمهوری کن فیکون کند و تبدیل به پنج ایالت کند و هر کدام را مستقل کند و برای هر کدام یک باکری 26 ساله بگذارد و یک خانم را وزیر خارجه کند در مقابل کاندولیزا رایس و ...!

و همه‌ی عزیزان نامزد ریاست جمهوری به همین منوال و حتا آقای رفسنجانی با وجود کبَر سن احساس کند که می‌تواند و باید مملکت را نجات دهد!

به راستی آقای خاتمی و طیف اصلاح طلب باید پاسخ دهند که چه بر سر این مملکت در طول این هشت سال پر غوغا و پر آشوب و پر مسئله و به‌تر بگوییم دوران سیاه آوردند که هر «ننه قمری» احساس کند که می‌تواند به راحتی جای آنان را پر کند؟

آقای رفسنجانی مگر چه کرده بود و مردم او را چه‌گونه می‌دانستند که با آن‌همه سوابق طولانی و شناخت دقیق و عمیقی که از او داشتند حاضر شدند به او پشت کرده و یک مرد 47 ساله که به تازه‌گی از گوشه‌ی یک دانشگاه بیرون آمده بود و فقط یک سال بود شهردار تهران شده بود‏، ولی ویژه‌گی مهمش بی‌پیرایه‌گی و قول او برای مبارزه با فساد بود و برپایی عدالت را اصلی‌ترین هدف خود اعلام کرده بود، به او ترجیح دهند و او را برگزینند؟

آیا همه‌ی این‌ها تخریب بود؟ آیا مردم کوردهات‌ها و صدها شهر ایران همه تحت تاثیر تخریب وجهه آقای رفسنجانی قرار گرفتند؟ چرا بمب احساسی و فیلم تبلیغاتی سراسر مظلوم‌نماییش کارگر نیفتاد؟ چرا و چرا و چرا؟

اِعراض مردم از هر چه وعده‌های اصلاحاتی معین و هر چه وعده‌های رفاهی معیشتی هاشمی و اقبال به مردی که ساده زیستی و عدالت و بریدن دست طمع‌کاران و دزدان از بیت المال را وعده می‌داد چه معنی می‌توانست داشته باشد؟ آیا قدرت فهم سیاسی کسانی که سنگ دمکراسی را به سینه می‌زنند و برای خواسته‌های مردم یقه‌درانی می‌کنند آن‌قدر کشش دارد که بفهمند مردم ایران هنوز آرمان‌های اصیل انقلاب‏، یعنی همان مفاهیمی که برایش خون دادند و جان دادند و فداکاری کردند می‌خواهند؟

مردم ایران چیزهایی را می‌خواهند که نزدیک 50 سال است برایش مبارزه می‌کنند. چیزی را می‌خواهند که چندین نسل با آرزوی آن زنده شدند و مردند‏، خندیدند و گریه کردند‏، خون ریختند و عرق ریختند، جنگیدند و صلح کردند، برای آن خون دل خورند و فرش زیر پایشان را فروختند و برای آن گذاشتند. لقمه را از دهان بچه‌هایشان گرفتند و بسته‌بندی کردند و به رزمنده‌گانشان هدیه کردند. مردم ایران با آرمان‌های انقلاب اسلامی عشق می‌کردند و برایش می‌مردند‏، برای خمینی که منادی و پدر و معلم بزرگ این ملت بود‏، هر چه در توان داشتند در طبق اخلاص گذاشتند. تمام رگ‌های وجودشان با تارهای صوتی خمینی می‌لرزید و منتظر اشاره‌ی ابرویش بودند.

مردم به احمدی‌نژاد رای دادند چون نور ضعیفی از خمینی را در چهره‌اش می‌دیدند. سخنان خمینی را هر چند ضعیف از دهان او می‌شنیدند. شجاعت و وظیفه‌گرایی و اخلاص خمینی را در رفتار او می‌دیدند. می‌دیدند که احمدی‌نژاد بدون هرگونه تکبری در شهرداری پای حرفشان می‌نشیند و واقعا مشکلاتشان را حل می‌کند و فیلم بازی نمی‌کند. می‌دیدند که احمدی‌نژاد بارها در شهرداری از شدت کار راهی بیمارستان می‌شد و هنوز هم!

مردم ایران در انتخابات 3 تیر بار دیگر فریاد زدند که چه آرمان‌هایی را می‌خواهند. ای کاش گوش‌های کرِ مصلحت‌اندیشان و دنیاگرایان این صداها را بشنود.

مردم اگر آزادی و ولنگاری به شیوه‌ای که مشارکتی‌ها می‌گویند می‌خواستند انقلاب نمی‌کردند‏، چرا که شاه در سایه‌ی آمریکا به‌ترینش را برای‌شان فراهم کرده بود. اگر آنها رفاه بدون عدالت را می‌خواستند‏، شاه این کار را می‌کرد چون امریکا برای این که منافعش را از این کشور ببرد‏، حاضر به پرداخت هزینه‌های دزدیش بود! اگر مردم نان می‌خواستند بود‏، اگر آقابالاسر و اربابی می‌خواستند که برای‌شان قیافه‌ی 6در4 بگیرد این‌همه زمان و هزینه صرف نمی‌کردند تا به نوکری نوکیسه‌گان برسند.

مردم اگر تنش زدایی با دشمنان را می‌خواستند 8 سال با صدام درنده‌خو و همه‌ی دنیا نمی‌جنگیدند. اگر آن‌ها مردمی بودند که بزدل و طرف‌دار معامله بودند، شعار جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم را نمی‌دادند. آنان حتا یک لحظه هم حاضر نبودند شعار فتح قدس را سر بدهند.

آقای رفسنجانی و آقای خاتمی به عنوان همه‌کاره‌های مملکت در 16 سال گذشته باید به پیشگاه ملت پاسخ دهند که با آرمان‌های سیاسی‏، فرهنگی‏، اقتصادی، بین المللی و مکتبی امام چه کردند؟

باید بگویند که با دستورالعمل سازندگی امام در جلد 20 صحیفه نور بعد از پیام قطع‌نامه چه کردند؟ با آرمان عدالت و خدمت به مردم پابرهنه و مستضعف و نوکری مردم چه کردند؟

با آرمان‌های اسلامی و فرهنگی و مبارزه‌جویی با مرفهین بی‌درد و مبارزه با کاخ و کاخ‌نشینی و هم‌دردی و هم‌نشینی با کوخ‌نشینان چه کردند؟ با اسلام ناب محمدی چه کردند؟

باید پاسخ دهند که با آرمان‌های بین المللی خمینی کبیر درباره فتح قدس و نابودی اسراییل و صدور انقلاب و شریک غم همه مظلومان عالم بودن چه کردند؟ باید بگویند که آرمان‌های خمینی درباره تشکیل جبهه متحد حزب الله در سراسر جهان و برافراشتن پرچم الله اکبر بر فراز گیتی چه شد؟

باید در پیش‌گاه ملت پاسخ بگویند که در مراودات بین‌المللی به دشمنان و بدخواهان امت اسلامی چه گفتند و با آنان چه قول و قرارهایی گذاشتند که امروز دیگر تحمل شنیدن یک صدم شعارهای بیست سال پیش انقلاب را ندارند.

ما که بنا بود قدس را فتح کنیم و همه مستکبران عالم به خود می‌لرزیدند و خوابشان برآشفته شده بود، چه شد که دیگر احمدی‌نژاد حتا فروپاشی و محو غده‌ی سرطانی اسراییل را آرزو می‌کند‏، دنیا به تلاطم می‌آید و می‌خواهند قطع‌نامه صادر کنند؟!

آیا مردم اهل این شعارها نبودند؟ پس چرا خرمشهر را آزاد کردند؟ باید بگویند که مردم کی و برای چه آرمانی همراهی نکردند؟ مردم ایران مکررا حجت را بر مسئولانی نظام تمام کرده‌اند و مسئولانی که خود را نه مسئول بل‌که ملِک و قیم مردم و کشور می‌دانند حتا اعتقادی به آتش دوزخ الهی نداشته باشند تغییری در واقعیت نمی‌کند. اگر در دنیا به مردم پاسخ نگویند و خاضعانه به اشتباهات و خیانت‌های خود اعتراف نکنند، در پیش‌گاه عدل الهی پاسخ‌گو خواهند بود.

اما خدا را شکر که هنوز این ملت رهبری روشن‌ضمیر دارد که راه گم نشود.

خوش‌حالم که احمدی‌نژاد به عنوان بالاترین مقام اجرایی کشور پس از سال‌ها آرمان‌های اصیل انقلاب را ولو در کلام زنده کرد و قطار دولت را به ریل اصلی آرمان‌ها برگرداند.

خوش‌حالم که احمدی‌نژاد با اخلاص و عمل‌گرایی و جدیت و تلاش شبانه‌روزیش به مردم خدمت واقعی می‌کند. به قول یکی از دوستان او از ماست و حتا اگر اشتباه هم بکند جنس اشتباهش از جنس اشتباهات خود ما است.

خوش‌حالم که او با خدمت عاشقانه‌ای که می‌کند لااقل فکر ریاست جمهوری را از مخیله‌ی آقای رفسنجانی و کروبی و خاتمی و یا لااقل مهرعلی‌زاده خارج کرد! احمدی‌نژاد طراز ریاست جمهوری ایران را بالا برد.