این نشان ویژه یا عکس آن همیشه همراه آنان است و در هر مرکزی که برای امور عمومی و خدماتی مراجعه می­کنند، آن نشان مورد احترام است و صاحبش دارای اولویت نسبت به سایر خدمات گیرندگان.

درباره­ی بزرگ­داشت سربازان و مدافعان سایر کشورها هم چنین چیزهایی به وفور و مکرر شنیده­ایم. مثلا

مگر چقدر نفوذی در بسیج داریم؟ چرا وجهه­ی بسیج این­قدر در جامعه سقوط کرد؟ آیا بسیجی مظهر اقتدار و صلابت در جامعه نبود؟ آیا افراد عادی به بسیجیان و لباس آنان و منش و خلق و خوی آنان غبطه نمی­خوردند؟ چرا اکنون این­گونه نیست؟

سربازی که در فلان جبهه جنگ دوم جهانی یک پای خود را از دست داده هر روز به موزه می­رود و در کنار ماکت محل مجروح شدنش روی یک صندلی می­نشیند تا مردم او را به عنوان یک قهرمان تقدیس کنند. اما در کشور ما نمی­دانم چه اتفاقی افتاد، انگار برخی­ها که برای پایان دادن به جنگ به هر قیمتی بسیار عجله داشتند، پس از آن هم گویا دیگر قصد نداشتند جنگ دیگری را پذیرا باشند و گویا دیگر به این سربازان گمنام و بی­ادعا احتیاجی نداشتند، آن­چنان آنان را در پیچ و خم زندگی روزمره­شان گرفتار کردند که دیگر حتا خاطراتی هم برای آنان از گذشته باقی نماند.

امروزه کارت سابقه­ی جبهه و بسیج تبدیل به یک شیء بی­ارزش در جامعه­ی ما است. اشتباه نکنید نمی­گویم که باید به بسیجیان رُبّ و روغن بدهند، می­گویم ارزش اجتماعی برای آن تعریف نشده است. در این میان به ندانم­کاری برخی عناصر تندرو و نفوذی در بسیج قبل از همه باید متعرض شد، اما مگر این تعداد چند درصد هستند؟ مگر چقدر نفوذی در بسیج داریم؟ چرا وجهه­ی بسیج این­قدر در جامعه سقوط کرد؟ آیا بسیجی مظهر اقتدار و صلابت در جامعه نبود؟ آیا افراد عادی به بسیجیان و لباس آنان و منش و خلق و خوی آنان غبطه نمی­خوردند؟ چرا اکنون این­گونه نیست؟

بنده با تمام شناختی که از بسیج دارم عامل اصلی را توطئه­ی دشمن برای تبدیل کردن وجهه­ی این قشر مؤمن و انقلابی،  موثر و تعیین­کننده به وجهه­ی یک عده آدم بی­سواد دارای مشکل روانی و بی شعور و آلت دست و فاقد هرگونه انسانیت می­دانم. من خود سال­ها بسیجی بوده­ام و در پایگاه­های بسیج از بسیج دانش­آموزی تا بسیج مسجد و بسیج دانشجویی به عنوان بسیجی حضور داشته و فعالیت کرده­ام. اگر چه دیرزمانی است که توفیق حضور از من سلب شده، اما فضای بسیج را می­شناسم. اگرچه انتقاداتی به نحوه­ی عملکرد نیروی مقاومت بسیج دارم اما عملکرد بد نیروی مقاومت حداکثر می­توانست وجهه­ی بسیج را تضعیف کند و نه تخریب!

تخریب آن هم به این تمیزی و عمق که به قول همان دوست مذکور، تخریب نه عمیق بلکه بطور دره­ای، برای نابودی ارزش­های بسیج با توطئه­ای کاملا ظریف و نامحسوس باعث شد که تمام ارزش­های یک ملت به حاشیه رانده شود و در ذهن بسیاری از همان ملت تبدیل به یک ضدارزش شود و حتا برخی وادار به احساس گناه شوند.

چرا بر خلاف منطق و تجربه­ی بشری که سربازان خود را تکریم می­کنند ما بسیجیان خود را تحقیر می­کنیم؟ از تحقیر بسیج و بسیجی و فرهنگ بسیجی چه کسی سود می­برد؟ آیا جلوی همه­ی خطرات را با دیپلماسی می­توان گرفت؟

به نظر حقیر، همه­ی کسانی که سابقه­ای در دفاع از کیان ایران اسلامی و در جبهه­های نور داشته­اند باید برای دفاع از حیثیت و شرف خود و دوستان خود که در جبهه­ها به شهادت رسیدند و یا به مقام عظیم جان­بازی نائل شدند، بپاخیزند و از گذشته­ی خود در مقابل نامردان و ناجوان­مردانی که این همه ایثار و فداکاری را به بازی و سخره گرفته­اند بایستند. چرا باید ما با دست خودمان دندان­های درنده­ی شیران ایرانی را بکشیم و بعد با این همه شیر بی­دندان و بی­خطر چه حق غرشی داریم؟ آیا شیر بی­دندان در مقابل شغالان و روباهان دیگر توان مقابله دارد؟

چرا بر خلاف منطق و تجربه­ی بشری که سربازان خود را تکریم می­کنند ما بسیجیان خود را تحقیر می­کنیم؟ از تحقیر بسیج و بسیجی و فرهنگ بسیجی چه کسی سود می­برد؟ آیا جلوی همه­ی خطرات را با دیپلماسی می­توان گرفت؟ آیا همه­ی دشمنان ما عاقل هستند و بر اساس یک منطق پیش­بینی شده عمل می­کنند؟ آیا در برهه­ی خطر کسی جز بسیج می­تواند ایران را نجات دهد؟

این­ها سوالات اساسی است که پیش­تازان عرصه­ی توسعه­ی اقتصادی و سیاسی و جامعه­ی مدنی هرگز به آن جوابی ندادند. به یاد می­آورم خبرنگاران از حاتمی­کیا پرسیدند، تو که این­قدر مخلص آقای خاتمی بودی، چرا آژانس شیشه­ای را ساختی؟ گفت من با ساختن این فیلم از آقای خاتمی سوال کردم که جایگاه بسیجیان در جامعه­ی مدنی کجاست؟ و البته کسی پاسخی از نظریه­پردازان جامعه­ی مدنی و آزادی پاسخی نشنید چون در واقع از دید آنان بسیج هیچ جایگاهی بجز در موقعیت کیسه­مشت و نشان­هدفی برای انتقام­گیری سیاسی در بازی کثیف قدرت نداشت.

بسیجی که شکوفه­های آن بوی طراوت وصل و عطر یقین می­داد را با موفقیت تبدیل کردند به تندیسی از ضدارزش­ها که ملت باید از آن بدشان بیاد.

اما در عرصه­ی خطر باز هم مرد از نامرد ناجوانمرد جدا خواهد شد. به قول شهید چمران آن­گاه که در شیپور جنگ دمیده شود ... .

امیدوارم که هرگز تهدیدی و جنگی در این مملکت به وقوع نپیوندد که تنها سربازانی که مخلصانه و با انگیزه­ی الهی خواهند ایستاد همین بسیجیان خواهند بود که البته تعداد آنان کم هم نیست اگر چه امروز دنیا پرستان با تردستی ناجوان­مردانه آنان را وادار به سکوت کرده­اند.

میراث بسیج را باید جستجو کرد و چونان گنجی گرانبها برای نسل­های بهره برداری نسل­های آینده نگهداری کرد چرا که اگر تفکر بسیجی بر کشوری طنین­انداز شد در امان خواهد ماند و الا باید هر لحظه منتظر حادثه ماند. تکلیف بازیابی ارزش­های بسیج در دفاع مقدس و غیر آن بیش از هرکس بر عهده­ی خود بسیجیان و سابقه­داران میادین خون و شهادت و دفاع از کشور است و پس از آن بر عهده مسئولان دلسوز و متعهد نظام است که اگر از این وظیفه غافل شوند بی شک به آتش دوزخ الهی خواهند سوخت.

صادقانه می­گویم امیدوارم بتوانم دوباره به جمع بسیجیان بپیوندم و با آنان زندگی کنم و با آنان بمیرم چرا که بسیجیان مرغان آغشته به عشقی هستند که جایشان در این دنیا نیست.