به هر حال اگر اصولگرایان واقعا اصولگرا باشند که اکنون وقت آن است که سورۀ «نصر» را بخوانند و بدانند که خداوند یک عرصۀ امتحان جدید را برای آنان گشوده است و این نه یک پیروزی بلکه یک امتحان جدید و بزرگ­تر است. استغفار از کارهای ناپسند و ناشایست که نه تنها در شأن مدعیان اصولگرایی بلکه در شأن یک مسلمان عادی هم نیست، مستلزم توبه و بازگشت به اصول قرآنی است.

قدرت­طلبی در اصولگرایی جایی ندارد و اگر یک اصولگرا قدرت­طلب شد قطعا اصولگرا نخواهد بود. اصولگرایی شیوه و تفکری است که فقط خدمت در راه خدا را ملاک خود می­داند.

خواهید گفت این­ها شعار است و معیاری برای سنجش آن وجود ندارد. بنده در جواب عرض می­کنم اتفاقا نکتۀ اصلی همین جا است.

مثالی برای شما می­زنم. «شهادت دروغ» یک امر ناپسند اخلاقی در همۀ فرهنگ­ها است زیرا یکی از تکیه­گاههای زندگی بشری است. چنانچه شهادت دروغ امری رایج شود، به قول معروف در جامعۀ بشری، سنگ روی سنگ بند نمی­شود. این ارزش اخلاقی توسط قانون­گذاران همۀ ملل، تبدیل به قانونی کیفری شده است. یعنی اگر ثابت شود کسی شهادت دروغ داده، مجازات سنگینی برای آن در نظر می­گیرند. از همین اصل پیروی می­کند سایر منکرات اخلاقی شامل ایراد اتهام، سرقت، تجاوز به عنف، قتل، ارتباط نامشروع جنسی و ... .

و اما این­ها در حال حاضر در کشورهایی رایج است که ارزش­های اخلاقی و انسانی آنان مبانی اومانیستی و حداکثر مبتنی بر تعالیم اخلاقی مسیح (ع) است. اما کشوری که پیامبرش خاتم الانبیاء است و ارزش­ها و ضدارزش­هایش کامل­ترین و مدون­ترین نوع سیستم ارزشی در تاریخ بشر است نیز آیا باید همانگونه اداره شود که سایر ملل اداره می­کنند.

مثالی می­زنم: شاید یکی از رایج­ترین مباحث در قرآن کریم، بحث رعایت تقوای الهی است. «ان اکرمکم عندالله اتقیکم» و «واتقوا الله لعلکم تفلحون» و ... . اگر به دید رایج لیبرالیستی به این آیات کریم بنگریم طبیعتاً باید از آن­ها تلقی توصیه­های اخلاقی در حوزۀ فردی بکنیم اما همه می­دانیم که اسلام دینی جهان­گیر و فرافردی است. آیاتش بسیط است و راه­حل ادارۀ جامعۀ بشری است.

چرا قوانین ما باید کپی قوانین کشورهای غربی آن هم مربوط به 300 سال قبل باشد؟ چرا ما نباید قانون قرآنی داشته باشیم؟ چرا ما نباید قوانینی داشته باشیم که طبق آن اگر ثابت شود یک سیاست­مدار قدرت­طلبی می­کند، مجازاتی برایش در نظر گرفته شود؟ چرا نباید ساده­زیستی که یک اصل در اخلاق حکومتی اسلامی است، تبدیل به قانون بشود؟ چرا زد و بند و خیانت یعنی هم­پیمانی با دشمن در قانون ما هیچ جایگاهی برایش دیده نشده است؟

قانون مترقی یعنی قانونی که مطابق قرآن باشد نه مطابق تعالیم قرون ماقبل اسلام و آن هم به طور بسیار التقاطی و دست­کاری­شده. مثلا در اسلام بحث شلاق برای زانی و زانیه در ملأ عام پیش بینی شده است؟ از شما می­پرسم شما آیا تا به حال اجرای چنین حکمی را شاهد بوده­اید؟ آیا می­توان امیدوار بود که در جامعۀ اسلامی ما هیچ مورد زنایی با شرایط اثباتش اتفاق نمی­افتد؟

با نگاهی به تاریخ حکومت امیرالمؤمنین علی علیه السلام درمی­یابیم که حضرت بر اساس احکام قرآن حکومت می­نمود. آن­گونه که نقل شده، شلاقی در دست می­گرفت و در بازار کوفه راه می­افتاد و با مفاسد اقتصادی مطابق قانون اسلام رفتار می­کرد.

آن­گاه که والی حکومت بصره پا را از دایرۀ اصولگرایی فراتر گذاشت و در مهمانی سیاسی اقتصادی گردن­کلفت­ها شرکت کرد، با او برخورد سختی کرد.

بله ما هم صدها بار به عهدنامۀ مالک اشتر افتخار می­کنیم و آن را چماقی کرده بر سر مخالفین تشیع می­کوبیم اما واقعا هرگز قدمی در راه نهادینه کردن اصول تصریح شده در آن برداشته­ایم؟ آیا قانونی در مجلس ما گذشته است تا در آن مشخص شود اگر مسئولی یا مدیری با مردم بدرفتاری کرد و حقوق آنان را ضایع کرد چه باید کرد؟

با یادآوری این مسائل می­توان فهمید که چه راه طولانی برای برپایی حکومت عدل حضرت علی در پیش داریم و می­­توان جایگاه مجلس را هم در بنا نهادن یک تمدن اصیل اسلامی تشخیص داد.

مطالبه­ای که بنده به عنوان یک شهروند معمولی از نمایندگان اصولگرای مجلس دارم حرکت در این مسیر است و بدانیم که اگر در مسیری جز این برویم آب در هاون می­کوبیم.