در گذشته فکر می­کردم جهان غرب که امروز پرچم تمدن بشری را با دستان آلوده­ی خود به دوش گرفته برای حفظ پرچم­داری خود هم که شده ظاهرها را حفظ خواهد کرد و چندان چهره کریه و استبداد و دیکتاتوری و ظلم فاحش و شرارت خود را عریان نخواهد کرد. پیش از این فکر می­کردم چگونه جهان عرصه­ی جدال خیر و شر خواهد شد و حال آن که همه چیز خاکستری است؟! چه فکرهای کودکانه­ای!

نمی­دانستم در شروع یکی از همین سال­های میلادی، شروری که از همه شرورها شرورتر است، به راحتی آب خوردن، کلید آتش را فشار می­دهد و صدها هواپیمای F16 را به جنگ با ساختمان­های مملو از مردم بی­دفاع خواهد فرستاد. چه به آسانی با چهره کریه خود در میان چشم مردم دنیا ظاهر شده و می­گویند که به هیچ چیز پای­بند نیستند و هر کاری که لازم بدانند خواهند کرد و تا هر زمانی که خواستند ادامه خواهند داد و فرقی میان رزمنده و مردم عادی و میان کماندو و کودک شیرخوار و پیرزن و پیرمرد قائل نیستند. چه قدر جالب است وقتی که یک مقام سیاسی از جهان آزاد (!) سخن از جنگ ارزش­ها می­گوید؛ همان چیزی که خیلی از شاگردان مکتب لیبرالیسم آن را انکار می­کردند و هنوز هم می­کنند. چه قدر جالب است وقتی که شما می­نشینید و می­بینید که چطور میراث عرب و عروبیت در هم­دستی سران عرب با دشمنان هزاره­ای به تاراج می­رود! شمشیر عرب در دست دشمنان­شان می­رقصد و کاسه­های مشروب عرب با فرزندان آدونیس به هم برمی­خورند.

چه قدر شگفت­انگیز است تبلور جاودان کل یوم عاشورا و کل أرض کربلا و گلاویزی خون مردم غزه با شمشیر آخته فرزندان یهودا. چه­قدر عجیب است مقارنه­ی این وقایع هول­ناک در مقابل چشم بشریت ملنگ با سال­گرد عاشورای حسینی. گویی این همان روز است و همان واقعه. مظلومانی به جرم مسلمان بودن و مظلومیتشان باید قربانی خون­خواری قدرت­پرستان دنیاطلب شوند که وجود آنان را برای خود می­خواهند.

از فرزندان یهودا جز این انتظاری نمی­رفت، چه آنان جنایت را از نیاکان خود به ارث برده­اند که در یک صبح تا ظهر ... نفر از پیغمبران خود را کشتند و بعد از ظهر بدون هیچ دغدغه به سر کار و بازار خود رفتند. چرا ما باید از آنان که پیامبر موعود خود را به صلیب کشیدند انتظار داشته باشیم با ما سر انصاف را رعایت کنند و مگر با چنین شریری می­توان با زبان آدم صحبت کرد؟

با گرگ هرگز نمی­توان با زبان آدم صحبت کرد و نه حتی با لنگه­های کفش. با گرگ باید با گلوله سخن گفت. باید گرگ را کشت تا گله­های بشریت بی­دفاع نجات یابند.

امروز روز عاشورا و غزه کربلا است تا جمله کل یوم عاشورا و کل أرض کربلا بیش از هر زمان دیگر تجلی کند بل که و جدان­های خاموش ما را بیدار کند.

گفته شد هر کس به اندازه آن چه در توان دارد باید به غزه کمک کند. ممکن است عده­ای از ما هیچ کار نتوانیم بکنیم، لااقل نابودی اسراییل این لکه ننگ از دامان بشریت را که می­توانیم آرزو کنیم. اگر این کار را نکنیم باید پاسخی قانع کننده داشته باشیم به این سوال که خداوند قوه­ی غضب و خشم و نفرت را چرا به انسان عطا کرد؟!