با دوستی درباره­ی خیانت­های پهلوی به ایران صحبت می­کردیم. این جمله­ی معروفی است و من هم آن را قبول دارم که "خیانت­های پهلوی در تاریخ ایران بی­سابقه بوده است." در دوران سیاه پهلوی­ها، تمام آثار تمدنی ایران به کلی محو شد و چیزی به ساقط شدن ملت ایران باقی نمانده بود.

این مطلب را باید به خوبی شکافت تا گرفتار بدفهمی نشود. البته این سوژه نیاز به بررسی بسیار زیادی دارد و طبعاً مجالش در این وبلاگ کوچک نیست ولی بنده یک نکته را که به ذهنم خطور کرد، به فراخور حال و ادای دین به مناسبت سال­گرد پیروزی انقلاب اسلامی و دهه فجر و 22 بهمن بیان می­کنم.

به نظر من یکی از بزرگ­ترین خیانت­ها و جنایت­های پهلوی­ها در حق ملت ایران، تحقیر ایرانی بود. آن چه که رایج بود، مسخره کردن تمام ویژگی­های یک ملت 7000 ساله با همه افتخاراتش بود. تغییر باور ملت ایران به این که تو بدبختی؛ تو خاک بر سری، تو نوکری و باید نوکر باشی، تو هیچ کار بلد نیستی، تو باید بروی حمال شوی و ... همه و همه نمودهایی از تحمیل حقارت و شکست بر یک ملت است. این که ایرانی هیچ چیز نیست و نباید فکر کارهای بزرگ را بکند، پیشرفت مال چشم آبی­ها است و تبدیل کردن "خارج" به یک قبله و آن طرف آب را مظهر همه­ی سعادت­ها و نیک­بختی­ها دانستن و ایران و ایرانی را منشاء همه کوربختی­ها دانستن یک باور عمیق بود که هم اهالی دربار آن را تحمل می­کردند و همه تلاش می­کردند آن را به مردم بقبولانند.

پهلوی­ها که خود را مأمور می­دانستند بیش از هر چیز ریشه فرهنگ ایران را هدف گرفته بودند و غم­گنانه باید پذیرفت که در این کار خیلی­هم موفق شدند. جراحت و زنگارهای جملات حقارت آمیزی که تبدیل به ضرب المثل شده بودند، هنوز نیز بر قلب ایرانی­ها سنگینی می­کند. مثلاً این جمله: "مملکت ما بهتر از این نمی­شود ...." یا این جمله: "بابا جنس ایرانی آشغاله ..." و یا این جمله: "بابا ایرانی کار بلد نیست که، فقط صنعت آفتابه­سازی داره اون هم لوله­شو می­ده ژاپن سوراخ کنه!...". در سیاست­های استعماری و دشمنانه­ی پهلوی­ها عزت و افتخار ملی شرقی­ها و ایرانی­ها به پایین­ترین حد خود در کل تاریخ رسید. فرهنگ­های فاخری چون روستانشینی، کشاورزی، تولید، فعالیت جسمی، تغذیه سالم، فرهنگ عشایری، باورهای مذهبی و دینی، غیرت و شجاعت، حق­طلبی و پافشاری بر آن همه و همه با کار دامنه­دار فرهنگی عمیق به کلی تخطئه شده و تبدیل به ضدفرهنگ شد تا جایی که شخصیت یک روستایی تبدیل به یک دلقک و مضحکه شد و گویش روستایی و عشایری تبدیل به طنز شد در حالی که این اقشار جزو بهترین و مبارک­ترین قشرهای ملت ایران محسوب می­شدند.

طبق آماری که به خاطر ندارم کجا دیدم، جمعیت ایران در ابتدای دوره پهلوی، 80 درصد روستانشین و 20 درصد شهرنشین بودند در حالی که این آمار در پایان دوران سقوط پهلوی دقیقا به نسبت عکس شد، یعنی 20 درصد روستایی مولد و 80 درصد شهری مصرف کننده و مخرب.

تحقیر ملت ایران و فرهنگ مردم آن در حالی توسط پهلوی به شدت پی گرفته می­شد که ایران صاحب تمدنی 7000 ساله بوده و در بیشتر دوران تاریخی خود جزو ملت­های پیشرو محسوب می­شده است. حقیقتاً کشوری که اثرگذاری تمدنی آن تا چین و مالزی و اندونزی و هند و از طرفی تا شاخ افریقا و از طرفی تا دامنه سیبری پیش رفته بود هرگز لایق آن همه تحقیر نبود.

البته پهلوی­ها از اصل شیطنت آمیزی نیز استفاده کردند و آن این بود که "دقیقاً به ظاهر از همان چیزی دم بزن که در حال نابود کردن آن هستی." پهلوی­ها برای آن که به نابودی تمدن ایران متهم نشوند، اقدام به مرمت تخت جمشید و مقبره فردوسی و نادر کردند تا به ظاهر فرهنگ ایرانی را پاس داشته باشند و در اصل مولفه­های اصلی تمدنی را رودرروی یک دیگر قرار داده و آن را نابود سازند. پهلوی اول از روز اول حکومت شوم خود دست به عربی زدایی زد که بخش اعظمی از معارف و مولفه­های تمدنی ما به آن زبان بیان شده بود و پهلوی دوم نیز راه پدر خود را ادامه داد تا جایی که تلاش کرد بخش اعظم تاریخ تمدن ایران یعنی اسلام را به کلی از تاریخ پاک کند.

به هر حال ملت ایران با روح امید و باور و عزتی که خمینی کبیر در کالبدش دمید از خواب تاریخی خود بیدار شد و شاه را مانند هر انسان­نمای دیگر به زباله­دان تاریخ انداخت تا امروز چشم ما به نور اسلام و ایمان و عزت و افتخار انسانی و ایرانی روشن شود.

شهید شهید شهید
نام تو ماندگار
عزتت پایدار
مرگ سرخت
خروش بی کران
ای غمت جاودان
در دل عاشقان
نام تو در جهان
می کند گلفشان
هر بهار هر بهار