مردم جهان و از جمله مردم کشور خودمان از دیرباز دوست­دار و شیفته­ی انسان­های قدرت­مند و قوی بوده­اند. این انسان­های قوی و قدرت­مند در ایران باستان به نام پهلو و پس از آن به نام پهلوان شناخته می­شدند. پهلوانان انسان­های قوی­هیکل، شجاع دارای ضرب بازو و اراده­ی قوی، خاک­سار و متواضع و در میان مردم بوده­اند.

ذات بشر این گونه است که از این انسان­ها خوشش می­آید. مثلاً پسربچه­ها، از حسین رضازاده خوششان می­آید چون او قوی­ترین مرد جهان است. و مردم ما همه بدون آن که حتی سرگذشت دقیق پهلوانان گذشته ایران زمین مثل رستم و پوریای ولی و تختی را بدانند، اما در دل آنان را تحسین کرده و نسبت به آنان احترام قائل هستند.

داستان­ها و افسانه­سرایی­های زیادی نیز درباره­ی این شخصیت­ها و شخصیت­های مشابه در میان فرهنگ عامه رایج بوده و هست.

در این میان، پهلوانان سیاسی نیز از این موضوع مستثنی نبوده­اند. مثلاً عده­ای به درست یا غلط تصور می­کنند که مصدق یک پهلوان سیاسی در تاریخ ایران بوده است که توانسته صنعت نفت را ملی کند. یعنی همان گونه که رضا زاده وزنه­ی سنگینی را بالای سر بلند می­کند و این یک افتخار برای مردم می­شود، یکی هم صنعت نفت را ملی می­کند و این می­شود یک پهلوان سیاسی. بزرگمهر یک پهلوان سیاسی در ایران باستان بوده که اقدامات و تدبر او نقش کمتری از زور بازوی رستم نداشته است و او نیز در تاریخ ما محبوبیت دارد. امیرکبیر نیز یک پهلوان سیاسی در تاریخ ایران است که اصلاحات و سازندگی او بسیار چشم­گیر بوده و به عنوان یک پهلوان سیاسی از محبوبیت فوق­العاده­ای در میان مردم برخوردار است. او دشمنان خارجی و اجانب را تحقیر می­کرد. سفیر روس و انگلیس را بارها تحقیر کرد و در عوض ایران و ایرانی را عزیز می­داشت. او به جای فرستادن دانشجو به خارج، اساتید را از خارج به دارالفنون تازه تاسیس می­آورد. راه اندازی نیروی دریایی، سیستم ضدجاسوسی، بهداشت و واکسیناسیون و ... همه جزو شاخصه­های پهلوانی سیاسی او است اگر چه بیگانگان و بیگانه­پرستان به او مهلت ندادند و در حمام فین کاشان شهیدش کردند.

این عبارت "اشداء علی الکفار رحماء بینهم" که در قرآن آمده واقعاً یکی از آن شاخصه­های پهلوانی است که پهلوانان رزمی و سیاسی هر کدام به نوعی آن را به تصویر کشیده­اند. یاور مظلوم بودن و دشمن ظالم بودن از ویژگی­های آنان بوده است.

در دوران معاصر نیز، امام خمینی خود یکی از بزرگ­ترین پهلوانان سیاسی جهان بود که آوازه­اش شرق و غرب عالم را پر کرد. اما همواره عده­ای نحیف و ضعیف نیز ادای پهلوانان را درآورده­اند. ضرب المثل "من آنم که رستم جهان را گرفت...!" نمادی از این افراد است. مثلاً شاه ملعون، همواره ژست پهلوانی به خود می­گرفت که بله من ایران را به دروازه­های تمدن رساندم و ... اما در واقع او نه تنها پهلوان نبود بلکه موجود حقیری بود که حقارتش را امریکا و انگلیس خوب می­دانستند وقتی که او را کشک هم حساب نمی­کردند و هر تصمیمی می­خواستند از راه دور برای ایران می­گرفتند. از راه دور به او اشاره می­کردند که این کار را بکن یا آن کار را نکن و او حقیرانه "چشم" می­گفت و مجری اوامر بود و در عوض صدایش را برای مردم بیچاره و مظلوم خودش کلفت می­کرد.

امروز نیز پهلوان سیاسی بزرگی که آوازه­اش شرق و غرب را گرفته در میدان مشغول افتخارآفرینی است. احمدی­نژاد یک پهلوان سیاسی محبوب است که در جهان توانسته کمر حریفان زیادی را به خاک بمالد. او بر خلاف دیگرانی که ناشیانه ژست پهلوانی به خود می­گیرند و یواشکی با دشمنان ملت فالوده می­خورند و بر مردم خود منت می­نهند، به طور جدی به دشمنان ضرب شست نشان داده، کارهای بزرگی را در عرصه داخلی و بین المللی سامان داده ولی در عوض در مقابل مردم متواضع است. بی­شک او یکی از بارزترین چهره­های مردمی کشور در طول دوران انقلاب اسلامی است که توانسته عزت و افتخار لگدکوب شده­ی ایرانیان را احیا کند و به آنان شیرینی افتخار را بچشاند. افتخاری که ناشی از امتیازدادن­ها در کنفرانس­های غبارآلود لندن و پاریس و برلین و عطیه­ی وزیر امور خارجه این کشور و آن کشور نیست بلکه عزتی که ثمره اتکا به نفس خود ایرانیان است. البته عده­ای نوچه همواره تلاش می­کنند تا اینان را واقعاً پهلوان واقعی جا بزنند. مثلاً شاه­پرستان در دوران طاغوت همواره او را باد می­کردند تا جایی که خودش هم باورش می­شد! یا مثلاً امروز عده­ای می­گویند بله جان فلانی در خطر است و یا رییس جمهور مسئول حفظ جان فلانی است تا به این وسیله صلواتی برای بنده­ی خدا چاق کرده باشند تا جایی که خودش هم کم­کم باور کند که لابد یک پهلوان است. در عوض مردم پهلوانان را خوب می­شناسند؛ آنان به اندازه کافی به همه­ی مدعیان وقت داده و می­دهند تا وزن خود را مشخص کنند. یک نفر که 8 سال هر چه زور داشت، زد و آخر هم گفت "زمینش کج است و اختیاراتش کم است." باز هم حالا آمده بدون آن که زمین راست شده باشد و اختیاراتش زیاد شده باشد، باز هم وقت ملت را بگیرد. آیا مردم معرکه را از یک پهلوان واقعی می­گیرند و به او می­دهند تا باز هم شانسش را امتحان کند؟ آیا مردم یک بار دیگر دار و دسته هتاک و باج­گیر او را تحمل می­کنند تا بار دیگر سخنان تکراری او را بشنوند؟

مردم یزد که حتی متدینینش هم ارادت ویژه­ای به رییس جمهور سابق داشتند، در استقبال اعجاب­انگیز از احمدی­نژاد تکلیف انتخابات آینده را برای همه­ی خواب­زده­ها و خواب­نما شده­ها روشن کردند.

مردم به احمدی­نژاد نه به عنوان یک رییس جمهور بلکه به عنوان یک پهلوان سیاسی عشق می­ورزند و او را حمایت می­کنند و ان شاء الله در انتخابات آینده تکلیف مدعیان مردم­گرایی و اصلاح­طلبی امریکایی را روشن می­کنند.

خوش بود گر محـــــک تجــربه آید به میان
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد