چرا ما باید همه حیثیت و آرمان­هایمان را روی یک نفر سرمایه­گذاری کنیم؟ این کار حتی از دید کاسب­کارانه هم نامعقول ارزیابی می­شود. باید اذعان کرد که فضای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی ما دچار بیماری افراط و تفریط است و این عدم تعادل بارها و بارها برای کشور مشکل ساز و هزینه­های گزاف به بار آورده است. امروز در صحنه انتخابات عده­ای به محض آن که بحث از یک کاندیدا پیش بیاید رگ غیرتشان متورم می­شود و می­خواهند خرخره­ی طرف دیگر را پاره کنند و متقابلاً ...

چرا شما همه­ی حیثیت و آبروی خود را باید به پای فردی بریزید در حالی که او علی­رغم همه­ی صلاحیت­های احتمالی دارای قوه «اختیار» است؟ مثلاً عده­ای تمام دین و دیانت را در احمدی­نژاد خلاصه می­کنند ولی بعد از مدتی، طرح ورود زنان به ورزشگاه­ها را علم می­کند و یا معاونی می­آورد که با مردم اسراییل ابراز دوستی می­کند و هزار بار هم بر آن اصرار می­ورزد (!) و یا وزیری می­آورد که مدرک جعل می­کند یا سازمان حج را در سازمان گردشگری ادغام می­کند. طبیعی است افرادی که آبروی خود را در گرو چنین فردی گذاشته­اند، در جامعه سرشکسته شده و به بن­بست برمی­خورند و این اختصاصی به مکتبی­ها ندارد بلکه این مشکل گریبان­گیر همه­ی آرمان­گرایان خواهد شد. کسانی که تمام آرمان مقدس خویش را در یک نفر خلاصه می­کنند و سرنوشت خود و آرمان­هایشان را به یک نفر یا یک حزب گره می­زنند خواه در عرصه سیاست خواه سایر عرصه­ها. این گونه می­شود که اکثر آرمان­گرایان پس از مدتی سرخورده شده یا جهت و ریل خود را عوض می­کنند و یا به کلی لاابالی می­شوند. تحلیل من این است که همین افراط و تفریط­ها و عدم تنظیم توقعات، عامل اصلی ظهور تزهای ضد ایدوئولوژی و ضد آرمان شده است.

 در عوض شیوه صحیح آن است که ما بدون هر گونه برداشت و برخورد حیثیتی با چنین مواردی با انصاف و دیدی منطقی و عقلی به موضوعات بنگریم. نه کسی را صددرصد رد کنیم و نه کسی را صددرصد تایید کنیم. این شیوه امامان مکتب اسلام است. از امام علی (ع) نقل شده که: نه با دشمنت آن چنان دشمنی کن که اگر دشمنی به پایان رسید شرمنده باشی و نه با دوست چنان دوستی کن که اگر دوستی به هم خورد بر تو مسلط شود.

ما بیاییم و با شاخص­ها کار کنیم و افراد را بر اساس شاخص­ها بسنجیم و نه بالعکس. انتقادی که من به برخی برادران حزب اللهی دارم آن است که در این سال­ها همه چیز را به احمدی­نژاد گره زدند در حالی که این حق نبود. احمدی­نژاد خود عنصری از یک مکتب است که طبیعتاً نمره­ای بین 0 تا 20 خواهد گرفت ولی او متن مکتب نیست. ممکن است که شاگرد ممتازی باشد ولی به هر حال ملاک ما احمدی­نژاد نبوده که بخواهیم از صددرصد عملکرد او دفاع کنیم و بحمدالله اکثر حزب­اللهی­ها در این دام گرفتار نشدند. به نظرم احمدی­نژاد جزو معدود سران کشور بوده که بیشترین انتقادات را حتی از طرف طرفداران خود دریافت کرده است و این نیز جزو امتیازات این دولت است ولی به طور کلی سنجیدن شاخص­ها با افراد کار مذمومی به شمار می­آید.

از امام علی (ع) نقل شده که «إعرف الحق تعرف اهله» یعنی حق را بشناس تا اهل حق نیز بر تو آشکار شوند. با این منطق بنده با کسی سر احمدی­نژاد هیچ دعوایی نخواهم داشت ولی بر سر شاخص­ها و ملاک­ها بسیار حساس و حیثیتی خواهم بود.

این گفته را از آقای صدیقی در جمع طرفداران و ستاد انتخابات احمدی­نژاد نقل کردند که: «برای احمدی­نژاد کار نکنید، کلاه سرتان می­رود!» و این عین حقیقت است. امام خمینی (ره) که خود معلم این مکتب بودند بارها این قضیه را روشن کردند که من با کسی عقد اخوت نبسته­ام و میزان دوستی من بستگی به میزان تبعیت افراد از اسلام دارد. شهید مدرس که یکی از معلمان بزرگ این مکتب است نیز جمله­ی معروفی دارد که: «هر کس اسلام را تایید کند من او را تایید می­کنم» پس ملاک اسلام است. امام خمینی حتی این موضوع را شامل خود نیز دانست و قبل از جمهوری اسلامی که شایعاتی مطرح شده بود که امام با شاه تفاهم کرده است (!) امام خمینی موضع صریحی گرفت و گفت خمینی هم اگر تفاهم کند ملت تفاهم نخواهد کرد.

ملاک ما مکتب اسلام، احکام شریعت و آموزه­های انقلاب اسلامی است که خون صدها هزار شهید به پای آن جاری است و بر سر این اصول با هیچ کس رودربایستی و شوخی نداریم حتی اگر او احمدی­نژاد باشد.

استنباط مصادیق از مبانی نیز به نوبه خود به یک متدولوژی نیاز دارد که در مکتب ما موسوم به «حجت شرعی» است و طبق آن مصادیق و احکام از اصول، مبانی و منابع معتبر مشخص می­شوند. بنابراین ما با همه برادرانمان که بر اساس این متدولوژی به هر نتیجه­ای رسیده باشند هیچ دعوایی نداشته و  همه از یک جنسیم و اتفاقاً همه پیروز هم هستیم، خواه برنده، خواه بازنده که در این منطق اساساً برنده و بازنده­ای وجود ندارد و بازنده به لحاظ این که هم مسئولیت خویش را انجام داده و هم زحمتش کم­تر شده خوشحال­تر هم هست.

این منطق ساده بسیار متفاوت است از کسانی که همه­ی هست و نیست خود را برای پیروزی می­گذارند و رگ گردن خویش را گرو می­گذارند. آنان در هر صورت بازنده هستند چرا که به فرض که قدرتی نیز کسب کنند چون آرمان را فدا کرده­اند دچار بی­هدفی و سرگشتگی می­شوند.