استفاده از وسایلی هم­چون احجام هندسی، وسایل آزمایشگاهی، نمایشگرها، تلویزیون، اوپک وایت­بورد، میکروسکوپ و ... در کیفیت یادگیری بسیار موثر واقع شد تا آن که کامپیوتر پا به عرصه زندگی گذاشت. ورود کامپیوتر به عنوان یک ماشین محاسبه­گر، باعث تحولی در آموزش­ها شد. مدارس اولین میکروکامپیوترها بنام COMODOR را به عنوان ماشین محاسبه مورد استفاده قرار دادند. دانشگاه­ها نیز از مینی کامپیوترها و کامپیوترهای غول­پیکر به نام Mainframe استفاده کردند. آن گونه که یکی از دوستان می­گفت در دهه 60 اولین کامپیوتر ایران در دانشگاه شریف نصب و راه اندازی شد و یک توپ ضدهوایی نیز روی ساختمان آن برای جلوگیری از حملات هوایی احتمالی اتحاد جماهیر شوروی مستقر شد!

کامپیوترهای Mainframe با توزیع ترمینال­های ورودی­اش در سطحی نسبتاً گسترده در سطح یک دانشگاه، عامل موثری در استفاده دانشجویان از آن به عنوان وسایل آموزشی شدند. با ظهور کامپیوترهای شخصی یا همان PCها دانشگاه­ها و مراکز آموزشی به راه اندازی سایت­های کامپیوتر روی آوردند. این سایت­ها مخصوصا برای دانشجویان رشته­های فنی و مهندسی کاربرد زیادی داشت. همزمان تکنولوژی شبکه گسترش یافت و اینترنت نیز اعلام وجود کرد. با ظهور اینترنت عصر تحول دیجیتالی فرارسید و کامپیوترهای شخصی توانستند از راه دور به یک دیگر متصل شوند.

نکته مهم این جا است که کامپیوتر هم یک وسیله الکترونیکی کمک آموزشی بود و هم یک وسیله ارتباطی راه دور یعنی مناسب با آموزش و یادگیری. این محصول بر خلاف سایر محصولات بیشتر در دامان دانشگاه­ها رشد و نمو کرد. مشکلات و نقاط ضعف فراوان آموزش­های آن روز دانشگاه­های دنیا نیز مزید بر علت شد تا کامپیوترها هر روز بیش از گذشته در تعلیم و تعلم نقش بپذیرند. وسایل الکترونیکی نوظهور همه و همه به سادگی تبادل اطلاعات که همان ماهیت آموزش است کمک کردند تا حدی که عصر فعلی را عصر انفجار اطلاعات می­نامند.

با گسترش اینترنت مفهوم­های جدیدی نیز خلق شدند از جمله مفهوم Portal که خود پاسخی بود به گسترش انفجاری اطلاعات در اینترنت. یعنی در اینترنت آن قدر اطلاعات گوناگون به طور غیر سازماندهی شده و ناهماهنگ قرار گرفت که کاربران به کلی در آن گیج و حیران شدند. سرگشتگی کاربران از یافتن اطلاعات مورد نیازشان در اینترنت و سرگردانی آنان باعث ابداع نرم افزارهای اینترنتی تحت عنوان پرتال شد که مانند یک درگاه کاربران را به سمت مطالب مورد نیازشان راهنمایی می­کند. این پرتال­ها که اخیرا به سیستم­های مدیریت محتوا نیز مشهور شده­اند، دارای قابلیت­های گوناگونی از جمله عضوگیری و ارائه خدمات ویژه به اعضاء، ارائه خدمات پست الکترونیکی تحت وب، قابلیت دسته­بندی مطالب و محتویات، قابلیت سفارشی سازی، قابلیت توسعه توسط کاربران و قابلیت جستجوی مطالب و ... شده و به مرور زمان متکامل شدند. به عنوان مثال سایت­های معروفی مانند Yahoo، AOL و ... پرتال­های بزرگ موجود در اینترنت هستند. با این مقدمات که بیان شد و معلوم شد که اینترنت ابزار خوبی برای آموزش است، با تلفیق چهار مفهوم آموزش از راه دور، تکنولوژی آموزشی، یادگیری الکترونیک و سیستم­های مدیریت محتوا یا همان پورتال، مفهوم جدیدی خلق شد تحت عنوان یادگیری مجازی یا آموزش مجازی. این آموزش­ها با گسترشی فوق العاده در سطح دانشگاه­ها، سازمان­های دانایی­محور و کمپانی­های آموزش­محور و تکنولوژی­محور باعث ایجاد و توسعه سیستم­های نرم افزاری تحت وب تحت عنوان e-LMS یا سیستم­های مدیریت یادگیری اینترنتی شدند. این سیستم­ها به یادگیرندگان کمک می­کند همان گونه که از طریق اینترنت کالاهای مورد نیازشان را خریداری می­کنند، دانش­های مورد علاقه­شان را نیز فراگیرند.

شرکت­های بزرگ از طریق راه­اندازی این سیستم­ها توانستند سطح دانش، فن و تخصص کارکنان خود را به طرز چشم­گیری افزایش داده و در بازار قدرت رقابت خود را بالا ببرند. دانشگاه­ها نیز با این فناوری جدید توانستند تعداد دانشجوی بیشتری را جذب کرده و به پایگاه دانش خود را به طرز چشمگیری فربه کنند. این به خاطر ویژگی­های منحصر بفردی است که این سیستم­ها دارند. توسعه دهندگان آموزش مجازی هر روز بر قابلیت­های سیستم­های خود افزودند و امروزه سیستم­های بسیار کارآمدی با تکنولوژی­های گوناگون از جمله تکنولوژی Open source فراهم آمده است.

دانشگاه­ها برای ارتقای سطح آموزشی خود اقدام به تحول در مدیریت آموزش خود کردند و آموزش مجازی را به عنوان یک رکن و عنصر مهم در سیستم آموزشی خود دخیل کردند تا جایی که آن را در کنار کلاس­های درسی قرار دادند. با این توضیح باید گفت امروزه آموزش­های مجازی عنصری تفکیک­ناپذیر از آموزش و یادگیری شده است. یادگیری از طریق اینترنت به زودی گسترش چشمگیر پیدا خواهد نمود و نقشی اساسی در مراکز آموزشی ایفا خواهد نمود.