بهمن با محرم و دهه فجر با دهه اول محرم مقارن شدند. می توان بهمن 57 را رویشی از محرم 60 هجری دانست و این معنا را می‌توان از میان سخنان و شعارهای رهبر کبیر انقلاب اسلامی و میلیون‌ها سینه‌ای که برای حمایتش سپر شدند جستجو کرد. «کُلُّ یومٍ عاشورا و کل أرضٍ کربلا» ترجمانی از رویش و ریزش‌های مکرری است که در طول تاریخ اراده‌ی انسان‌های بزرگ را به چالش طلبیده است و اراده‌های عظیم همواره در برابر دو راهی‌های گیج کننده به آزمایشی سخت کشیده شده‌ و در کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی دوران‌ها در معرض انتخاب قرار گرفته‌اند. تحولات جامعه همواره باعث زیر و رو شدن تفکرات و اعتقادات مردم بوده‌است اما بیان «لا تحرکه العواصف» چگونه در این میان معنا پیدا می‌کند؟

در کشاکش دهر کسانی هستند که همواره اهدافی بزرگ‌تر از افکار عوام را پیگیری می‌کنند. آنان با قامتی فرازتر از دیگران، افقی دورتر از میدان دید دیگران را اشراف دارند. آنان دور اندیش‌تر، و ژرف‌تر می‌نگرند و هم اینانند که رهبران واقعی جوامع‌اند. صداهای بلند، طوفان‌های سهمگین و موج‌های عظیم در عزم آنان خللی وارد نمی‌کند و امام خمینی (ره) از اینان بود که البته در روزگاران بسیار کمیاب و نایابند..

«تحول و بهروزی» در خون او موج می‌زد و نور ایمان و امید به آینده که وجودش را شعله‌ور ساخته بود جهان را خیره کرد و تحولی عظیم را در آغازه‌ی هزاره‌ی سوم رقم زد تا برای انسان‌های صاحب عزم و ایمان راهی گشوده شود، تا انقلابی را پایه‌گذاری کرده باشد که رودی خروشان را جاری ساخته باشد که به بی‌کران دریاها رود و آزادی و امنیت و خدا در آینده بشریت به وضوح و روشنی دیده شود. تا راه گم نشود.

ما در کجا ایستاده ایم؟