مناظره دیشب میرحسین و کروبی از منظرهای مختلفی قابل ارزیابی بود. اول خواندن متن کرباسچی توسط کروبی و در دنباله مناظره شب قبلش با احمدی­نژاد بود که با مشقت خواند و به حدی با مکث و نامفهوم خواند که معلوم نشد چه می­گوید. بر همه مشخص است که این متن­خوانی­ها ارزش مناظره­ای ندارد و ارزش مناظره به هماوردی در خود جلسه است. اما قضیه بیش از این ریشه داشت. هر دو طرف مناظره دل پری از احمدی­نژاد و شخص احمدی­نژاد داشتند. بیش از 80 درصد وقت مناظره دو کاندیدا صرف حمله به احمدی­نژاد شد و 20 درصد باقی مانده نیز صرف بیان دیدگاه­هایشان شد و تقریبا چیزی نزدیک به صفر به مناظره واقعی شبیه بود.

  در مناظره احمدی نژاد و موسوی من حقیقتاً از طرز روکردن پرونده زهرا رهنورد توسط احمدی نژاد آزرده شدم. این طرز بیان اگر چه از نظر فنون مناظره امری مجاز است ولی از نظر اخلاق اسلامی واقعاً ناپسند بود. البته بیان اسامی افرادی که به آلاف و الوف رسیده بودند بد نبود حتی روکردن خود مسئله پارتی بازی میرحسین و زنش در کسب موقعیت ها نیز بد نبود ولی طرز بیان احمدی نژاد در باره موضوع زهرا رهنورد ناپسند بود. از این بابت به موسوی حق می­دادم و از طرفی میرحسین را فردی اخلاق­مدار در عین حال ضعیف در مناظره یافته بودم. اما در جلسه دیشب فارغ از مباحث سطح پایین و در حد مضحک کروبی، میرحسین با چهره­ای متفاوت ظاهر شده بود. او دیگر آن نجابت و متانیت مورد انتظار را نداشت. اگر چه روی منبر رفت و احادیث یکی پس از دیگری در باب اخلاق و صداقت و ... بیان کرد ولی در عمل خود غیراخلاقی­ترین شیوه تخریب را در پیش گرفت.

میرحسین تعهد کرده بود که در جلسه مناظره به مناظره بپردازد و درباره کاندیدای غایب ولو ظالم هم باشد سخنی نگوید. او احمدی­نژاد را به خاطر سخن گفتن از افرادی که در دولت میرحسین و هاشمی و خاتمی به نان و نوایی رسیده بودند سرزنش کرد و گفتن چرا از افراد غایب نام می­بری ولی خودش تمام وقتش را علیه «کاندیدای غایب» سخن گفت. میرحسین با لفظ«ایشان»، «ما»، «او» و ... از احمدی­نژاد یاد می­کرد و در تذکر قانونی مجری می­گفت من که نام نبردم!

از نگاه رییس جمهور احتمالی آینده، احمدی­نژاد حق نداشت کاری به گذشته داشته باشد و عملکرد خود را با دولت­های گذشته مقایسه کند ولی میرحسین حق داشت در غیاب کاندیدای غایب عملکرد، شخصیت او را لجن­مال کند. میرحسین با ارائه نمودارهایی به قول خود معتبر احمدی­نژاد را به دروغ­گویی متهم کرد که این اتهام جای پیگرد قانونی دارد در حالی که احمدی­نژاد فقط به میرحسین گفته بود که در دولت شما کارآمدی وجود نداشته است.

عملکرد میرحسین واقعاً دیشب غیراخلاقی و تند بود. او بجای آن که بتواند در مقابل احمدی­نژاد قد علم کرده و او را در جلسه مناظره شکست دهد، در غیاب او و حتی پس از گذشت دو جلسه مناظره و قرائت بیانیه در جلسه قبل به او حملات تخریبی می­کند. میرحسین آشکارا صداقت و رفتار قانونی و اخلاقی را زیر پا گذاشت و نشان داد که علیرغم ادعاهای فراوان ولایت­مداری و ... به تذکرات رهبری درباره تخریب و نفی دیگران بجای اثبات خود هیچ توجهی ندارد.

چقدر خوب بود که میرحسین به جای تخریب احمدی­نژاد و آن هم عقده­گشایی شخصی، بخش موفقیت­های خود در زمان نخست وزیری را بسط می­داد که من شخصاً بهترین بخش مغازله آنان را همان بخشی می­دانم که میرحسین عملکرد خود در زمان نخست وزیریش را توضیح می­داد.

در شبه مناظره که نه بلکه مغازله و معاشقه دیشب مسائل دیگری نیز روشد و آن یک تبانی سیاسی برای شکست احمدی­نژاد. من ادعای احمدی­نژاد مبنی بر سه به یک بودن انتخابات را اغراق­آمیز می_­پنداشتم ولی در مناظره کروبی با محسن رضایی و دیشب و در گفته­های لری کروبی مشخص شد که تبانی سیاسی پشت­پرده­ای برای شکست احمدی­نژاد صورت گرفته است زیرا کروبی میرحسین را به خاطر دوری از صحنه در روی کار آمدن احمدی­نژاد سهیم دانست و او را سرزنش کرد و او را قسم داد که از صحنه خارج نشود!

اساساً جلسه مناظره دیشب بوی خون می­داد مخصوصاً در بخش آخر که میرحسین با شدیدترین وجهی به مجری، صدا و سیما، احمدی­نژاد و عناصر نامعلوم و موهوم حمله کرد و گفت به سمت من سنگ پرتاب کردند، بلندگوی مرا قطع کردند و ... که به نوعی دعوت از طرفدارانش برای واکنش سخت و امنیتی کردن فضای انتخابات تلقی می­شود. به نظر می­آید میرحسین تلاش می­کند شکست­های واضحش در مناظره با احمدی­نژاد را در غالب امنیتی کردن فضای انتخابات جبران کند. عده­ای مداوم برای من پیامک می­دهند که دار و دسته سعید حجاریان و اصلاح­طلبان در پشت موسوی به دنبال ایجاد فضای آشوب و ایجاد انقلاب رنگی هستند، من به دیده شک و تردید به این ادعاها می­نگرم، آیا واقعاٌ این گونه است؟ آیا واقعاً فضای انتخابات به سمت اغتشاش می­رود؟