پيش بينی من از اين مذاکرات اين است:

ايران نهايتا بر تصميم خود پافشاری می کند و روابط با اروپا و سازمان ملل تيره می شود. پرونده به شورای امنيت ارجاع می شود. ايران محکوم می شود و اوضاع رو به وخامت می گذارد ولی از اين فراتر نمی رود. يعنی فقط در حد يک عمليات سياسی عليه ايران متوقف می شود. چيزی شبيه قضيه سلمان رشدی و دادگاه ميکونوس و نه بيشتر.

فقط تفاوت اين دفعه با دفعات قبل اين است که اروپا و غرب به خاطر نياز فراوانی که به نفت بازار و نفوذ ايران در خاورميانه دارد خيلی زودتر از دفعات قبلی به حالت قبلی بر می گردد. يعنی چيزی حدود ۴ ماه بعد از تشنج روابط غرب با ايران دوباره مسايل به حالت اول بر می گردد.

بنابراين ايران بهتر است که در اين دوران گذار سعی کند بيشترين دستاورد را به همراه خود تا بعد از گذار ببرد. از جمله مساله بدهی های امريکا به ايران مساله منافقين در اروپا و امريکا و مساله اسراييل را به عنوان مسايل مهمی به همراه خود ببرد تا بتواند با دست پر از گرداب شورای امنيت خارج شود

اما آن چيزی که مسلم است ايران از اين گرداب هم به سلامت خارج خواهد شد. چون لقمه ايران گنده تر از گلوی جهان غرب است.

جهانی که رو به پيری و فرسودگی گذاشته بهتر است از بلعيدن ايران که رو به رشد و نمو است صرفنظر کرده و به خوردن مايعات آن هم در مقدار کم بسنده کند.

برای ديدن اين موضوع بد نيست نگاهی به عراق بکنيد که امريکا در مقابل ايران و قدرت سياسی و رو به رشد آن به زانو در آمده است.

از شنيدن نظرات شما خوشحال می شوم