فارغ از همه‌ی انتقاداتی که به تمدن غرب از جهات بی‌توجهی به معنویت و عدالت و از بین بردن شخصیت زنان و فقیران و … باید اذعان کرد که غرب بخاطر بیداری عده‌ای از متفکرین عمدتا متدین اروپایی در قرون۱۶ و 1۷ توانست از فرصت جهانی و خواب بودن جهان اسلام نهایت استفاده را بکند و ثمرات علمی تمدن بزرگ اسلامی را -که به دلایل خاص خود، رو به افول گذاشته بود- به ارث برده و خود را بر تخت رهبری جهان بنشاند.

در این راستا نام دانشمندان بزرگی را بارها شنیده‌ایم که اکنون اکثرا فرمول‌ها، عناصر شیمیایی، روش‌ها، داروها، ستارگان و سیارگان و … با آنها نامیده‌ می‌شوند. بد نیست بدانیم این دانشمندان که توانستند غرب را با وجود همه مشکلات فرهنگی و ایدئولوژیکی که داشتند به تلألؤ علمی رساندند چگونه فکر می‌کردند.

اکنون ما بیش از هر زمان دیگری در شرایطی قرار داریم که نیاز داریم نقاط قوت و مثبت فرهنگ غرب را از مظاهر بدی و زشتی آن باز شناسیم. نیازمند آنیم با یک پالایش ساختار شکنانه نسبت به این تمدن رو به افول سرمایه های اصلی آن را  متعهدانه به عنوان وارثان زمین دریافت نماییم. اراده، پشت کار، ایمان به هدف، مبارزه با نا امیدی، ریسک پذیری و از این دست امتیازات را باید به عنوان زیربنایی برای برپایی تمدن نوین اسلامی خود بکار بریم. سرمایه هایی که تمدن غرب در قرون ۱۶ و ۱۷ از تمدن اسلامی آن زمان دریافت کردند و متاسفانه امانتداری نکردند. بگذریم.

لویی پاستور دانشمند نامی که در سال 1822 تا 1895 میلادی می‌زیست می‌گوید:

در هر حرفه‌ای که هستید، نه اجازه دهید که به بدبینی‌های حاصل آلوده شوید و نه بگذارید که بعضی لحظات تأسف بار که برای هر ملتی پیش می‌آید، شما را به یأس و نا امیدی بکشاند. در آرامش حاکم بر آزمایشگاهها و کتابخانه‌هایتان زندگی کنید.

نخست از خود بپرسید: برای یادگیری و پیشرفت خودم چه کرده‌ام؟

سپس همچنان که (که در یادگیری) پیش می‌روید بپرسید: من برای کشورم چه کرده‌ام؟ و این پرسش را آنقدر ادامه دهید تا به این احساس شادی‌بخش و هیجان انگیز برسید که شاید سهم کوچکی در پیشرفت و اعتلای بشریت داشته‌اید، اما هر پاداشی که زندگی به تلاش‌هایمان بدهد یا ندهد هنگامی که به پایان تلاشهایمان نزدیک می‌شویم هر کداممان باید حق آن را داشته باشیم که با صدای بلند بگوییم:

من آنچه را در توان داشته‌ام انجام داده‌ام.

پاستور برخلاف موفقيت هاي بيشمارش در مسائل علمي، زندگي دردآور و پررنجي داشت و هرچند در تمام دوران زندگي از وجود همسري مهربان و فداكار بهره مند بود اما ۳دختر از ۴دخترش را بخاطر ابتلا به بيماري در دوران كودكي از دست داد. خود او نيز در اثر كار و فعاليت شبانه روزي به علت خونريزي و سكته مغزي در حاليكه برروي بيماري هاري تحقيق مي كرد از ناحيه چپ بدن مشكل حركتي پيدا كرد و فلج شد. او در تمام زندگي ساده زيست و متواضع بود و در زمينه مسائل اعتقادي بسيار محكم عمل مي كرد و موضوعات علمي را جداي از مسائل مذهبي و اعتقادي نمي دانست و از آنها به عنوان ابزاري براي پي بردن به راز شگفت انگيز خلقت ياد مي كرد و مي گفت براي موفقيت در عرصه مسائل علمي بايد همچون مسائل مذهبي در روح خود جايگاهي براي پذيرش آن قراردهيم و شايد همين ديدگاه بود كه باعث مي شد در مقابل مخالفت مخالفين صبورانه عمل كند

به این جمله چه چیز دیگری می‌توان افزود؟