لذت پس از انتخابات

صرف‌نظر از نقاط ضعفی که دستگاه‌های گوناگون در ماجراهای سیاسی نیمه اول سال 1388 از خود برجا گذاشتند، صرف‌نظر از اشتباهات تاکتیکی که از خیلی از نیروهای داخل نظام سر زد، صرف‌نظر از بسیاری از تلخی‌های پیش آمده در جریان انتخابات و پس از آن، جای بسی مسرّت است وقتی می‌بینم که رویدادهای داخلی ایران تا این‌حد در عرصه‌ی بین‌الملل حائز اهمیت تلقی می‌شود. در جاهای گوناگون دنیا، خبرنگاران با روسای کشورهای خودشان بر سر ماجراهای داخل ایران جر و بحث می‌کنند و به گونه‌ای همه‌ی دنیا منتظر رویدادهای داخلی ایران هستند و از آن متأثر. این به خودی خود نشان‌دهنده‌ی عظمت و اقتدار ما است. بدون این‌که بخواهم از این بابت احساس غرور و نخوت کنم اما به ایرانی بودن خود می‌بالم. به حزب‌اللهی بودن خود می‌بالم که پای علمی سینه می‌زنم که واقعاً عزت‌بخش بوده است. بی‌شک انتخابات ایران بر معادلات بین‌المللی تأثیرگذار بوده است و امروز ایران برای خود یک سبک دموکراسی مستقل دارد که می‌تواند بدون نیاز به دیگران و بدون دخالت دیگران مسائل داخلی خود را خودش حل و فصل کند و به عبارتی هاضمه نظام آن‌قدر قوی هست که این ثقل‌ها را رد کند.

ممکن است برخی در دنیا ارزش این هاضمه را ندانند، ولی کسانی که میخ لای ساندویچ ما گذاشته بودند و منتظر شکستن دندان ما بودند می‌دانند که ارزش رد کردن این بحران به چه میزان است. آن‌ها با خرج کردن تنها چندمیلیون دلار و توان و انرژی بسیار کمتر از این، حاکمیت‌هایی را سرنگون کرده‌اند ولی درباره‌ی ما فقط به کمی سست شدن نظام راضی بودند. آنان می‌دانستند و الآن هم اذعان می‌کنند که میرحسین موسوی هم اگر رییس جمهور می‌شد چندان فرقی در مسئله نمی‌کرد، فقط کمی واقع‌بینانه‌تر (!) عمل می‌کرد. آنان می‌دانند که ملت ایران وقتی تصمیم گرفته است که به راه انقلاب اسلامی و ارزش‌هایی که انتخاب کرده پایدار بماند، دیگر همه‌چیز را در خودش هضم می‌کند. آنان به همین لحاظ است که ایران را جدی گرفته‌ و لحنشان را مؤدبانه‌تر کرده‌اند.

قدرت‌های خارجی را می‌گویم. حالا شما اسم این تغییر کفه ترازو به نفع جمهوری اسلامی را هرچه می‌خواهید بگذارید. بگویید ثمره‌ی خون شهیدان، بگویید تحقق وعده‌ی نصرت الهی، بگویید ثمره‌ی تلاش و مجاهدات و استواری ملت، بگویید ثمره اشک دیده‌ی من و خون دل شما، بگویید تصادف، بگویید بدشانسی اقتصادی امریکا و غرب، هرچه می‌خواهید اسمش را بگذارید، ولی این واقعیت بزرگ است که امریکا در برابر ایران کوتاه آمده است. ایران در تاریخ چندصدساله‌ی اخیرش هرگز این‌قدر در عرصه‌ی بین‌الملل جدی و صاحب‌نقش نبوده است. بزرگ‌ترین موفقیت تاریخ چندصدساله ایران پیروزی در یک پرونده حقوقی به نام پرونده نفت ایران و انگلیس بوده که در جای خودش قابل افتخار و قابل بحث است ولی اکنون ایران با اتکا به نیروی درون‌زای خودش تبدیل به یک قدرت روزافزون منطقه‌ای و جهانی است.

حالا شما فرض کنید که پیشنهاد اصلاح‌طلبان برای ناظر بین‌المللی در انتخابات عملی شده بود و به مدد آنان مثلاً میرحسین موسوی یا کروبی رییس جمهور شده بود و اکنون ما یک کشور دموکرات داشتیم که تازه الف آزادی را یاد گرفته و شاگرد کلاس پیش‌دبستانی تمدن غربی شده بود. تصورش را بکنید که چه خاکی بر سرمان شده‌بود اگر بنا بود به این حرف اصلاحات‌چی‌ها گوش کنیم.

صرف‌نظر از این که روی کار آمدن احمدی‌نژاد چقدر دشمن را عصبانی و ناامید کرد، می‌خواهم بگویم پیروزی بزرگ‌تر این بود که جمهوری اسلامی توانست یک انتخابات با آن همه فضولی و دخالت بیگانه و بچه‌بازی و خراب‌کاری سیاست‌مداران داخلی را برگزار کند و نتیجه‌ی قانونی برآمده از آن را با اقتدار اعمال کند.