فرض بکنید شورایی را که با هدف اعمال جهت‌گیری‌های انقلاب اسلامی در حوزه فرهنگ و دانش تشکیل شده است. بیشترین اختیارات قابل تصور به آن داده شده است. در صدر آن شورا روسای سه قوه نشسته‌اند و هر کاری را در حوزه فرهنگ به تصویب برسانند قانونی و لازم الاجرا است. همه منصوب رهبری هستند و حمایت‌های رهبری یعنی بالاترین شخص نظام را نیز به همراه دارند. سالانه بودجه‌ای هنگفت و سرسام‌آور برای اداره شورا تخصیص می‌یابد.
چقدر دوست و دشمن، نظام را سرزنش می‌کند که چرا با حوزه فرهنگ، قانون‌گذارانه و اقتدارگرایانه برخورد می‌کنی. چرا دستوری رفتار می‌کنی.
حالا این شورا را فرض کنید که با این همه اختیارات که به آن واگذار شده و با این همه هزینه که برای نظام دارد، چه نقش واضح و ملموسی در ارتقای فرهنگ جامعه ایران داشته است؟ هیچ! (هیچ در برابر آن چیزی که باید انجام می‌داد)
اگر بر سخنان رهبری در دیدارها با اعضای این شورا در ده سال اخیر مروری بکنید، خواهید دید که هیچ دوره‌ای رهبری از آن راضی نبوده است. همیشه و همیشه به آنان تشر زده که چرا کار نمی‌کنید یا چرا ضدفرهنگی و ضدانقلابی کار می‌کنید!
معلوم می‌شود که اسم این شورا دروغ است نه انقلابی در صدر درک این شورا است و نه فرهنگی. وقتی دبیر این شورا یک متخصص دامپزشکی و کارشناس امور گاو و گوسفند باشد، وقتی دبیرخانه عریض و طویل این شورا پر از ساز و کارهای دست و پاگیر و کاغذبازی مسخره و کسل‌کننده باشد، وقتی شورایی باشد نمایشی که بجز دور هم جمع شدن و ناهار خوردن و آروغ زدن و سخن گفتن از هرمونوتیک و پارادوکس و چرت و پرت‌ -هایی که خودشان هم از آن چیزی نمی‌فهمند- کاری ندارند، نتیجه‌ای بهتر از این هم نباید داشته باشد.
دوستی که مدتی در دبیرخانه شورا همکاری داشت از وضع اسفناک حاکم بر دبیرخانه شورا می‌گفت که خودش عین بی‌فرهنگی و ضدانقلابی است. وقتی کارکنان جزء باید سالن غذاخوری جدا از اعضای ارشد شورا داشته باشند یعنی به قول جلال آل احمد، گوسفندها را از بزها جدا کردن. یعنی این که انقلاب خدا حافظ. فرهنگ خدانگهدار.
ثمره‌اش این می‌شود که در جامعه می‌بینیم. ثمره‌اش این می‌شود که صدها گروه شیطان‌پرست و عرفان‌های شیمیایی و هزار جور مزخرفات به جان مملکت می‌افتد. نتیجه‌اش این می‌شود که در مسابقه تلویزیونی، شرکت‌کنندگان در مقابل سوال «در شبانه روز چند نوبت نماز می‌خوانیم؟» بین دو گزینه 5 نوبت و 12 نوبت حتی با اشاره مجری مسابقه باز هم گزینه دو را انتخاب می‌کند!!
نتیجه‌اش این می‌شود که سینمای تبدیل به آخور می‌شود برای عشق مثلثی،‌ دختر و پسر و دیگر هیچ! نتیجه‌اش این است که مردم مترو را با اتاق خواب و خلوت زناشویی اشتباه می‌گیرند. نتیجه این می‌شود که زیبایی به کلی از جامعه رخت بر می‌بندد و به‌جایش فشن و رژ لب و عمل دماغ و زیرپوش‌های شکل مانتو درمی‌آید. نتیجه‌اش این می‌شود که مردم دیگر برای ارزش‌های 1000ساله‌شان تره هم خورد نمی‌کنند. نتیجه‌اش این است که دیگر مجبوری برنامه‌های تلویزیون جمهوری اسلامی را برای بچه‌هایت طبقه‌بندی و فیلتر کنی تا فردا مایه شرم‌ساریت نشوند.

فرهنگ انقلابی مردم، فرهنگی که انسانیت و برادری، وحدت و دیانت، ایثار و تلاش، کار برای رضا خدا و افکار بلند داشت ببینید که به چه روزی افتاده که همه واژه‌های آن تبدیل به مسخره‌گی و ضدفرهنگ شده است. اکنون رباخواری، خودنمایی، منفعت‌طلبی و قدرت‌طلبی، تکثر و جاه‌طلبی، دین‌گریزی و افکار پوچ مادی‌گرایانه حاکم شده است. من همه این‌ها را از چشم شورای عالی انقلاب فرهنگی و بالاخص دبیرخانه پوکیده آن می‌بینم.

شورای عالی انقلاب فرهنگی بزرگ‌ترین «ضدنهاد»ی است که تا کنون دیده و یا حتی شنیده‌ام. نقش تخریبی این شورا در فرهنگ و انقلاب اسلامی به حدی زیاد است که معتقدم تعطیل کردن آن بسیار به نفع کشور و انقلاب و فرهنگ است. لااقل خیال‌مان راحت است که فرهنگ متصدی ندارد!

سایت اطلاع‌رسانی شورای عالی انقلاب فرهنگی

رزومه دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی