با نگاهی عمیق تر و اندکی مطالعه تاریخ، متوجه می شویم که غرب نه تنها با مکیدن شیره ی دنیا توانسته این ثروت عظیم بادآورده را به چنگ آورد، بلکه جوامع زیادی -که اتفاقا ذاتا ثروتمند بوده اند- را به قعر بدبختی و فقر سوق دهد. به واقع پایه های کرسی عریض و طویل تمدن غرب بر گرده ملت های بدبختی قرار گرفته که از خود ضعف نشان داده، سلطه و آقایی غرب را پذیرفته و به آن سواری داده اند.

افریقا قاره ثروتمندی است که بزرگترین و بهترین نمونه این گفته است. افریقا با داشتن منابع عظیم نفت، طلا، اورانیم، منابع عظیم آب و خاک، جنگل های وسیع، نیروی انسانی پرتوان و فعال، فرهنگ هزاران ساله، به خاطر مشکلاتی -که باید رفت و بررسی کرد- امروزه جزو فقیرترین و بدبخت ترین مناطق دنیا است.

به راستی تمدن غرب چه پاسخی در مقابل بشریت دارد؟ آیا افریقایی ها هم تروریست هستند که از کیسه سخاوتمندانه ی غربی بی بهره اند؟ آیا افریقا هم برای منافع امریکا خطر دارد که باید در گرسنگی بمیرد؟

چرا فیلسوفانی که برای تمدن لیبرالیسم غربی -که با انکار همه ارزش های بشر پول و سرمایه داری را در جایگاه خدایی قرار داد و به جهان وعده بهروزی و سعادت در پناه سرمایه داری را داد- تئوری نویسی می کردند و می کنند، امروز جواب این همه بدبختی را نمی دهند؟ کو آن همه کبکه و دبدبه؟ این است آن چیزی که غرب برای بشریت به ارمغان آورد؟

چه خوش گفت پیر میخانه ما که:

« امروز بشر عيناً همان نيازهايى را دارد كه پنج‏هزار سال پيش، اين نيازها را داشت؛ نيازهاى اصولى بشر، هيچ تفاوتى نكرده است. آن روز هم بشر از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر رنج مى‏برد؛ امروز هم شما - شماها چشمتان باز است - اگر دنيا را از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر و ويرانگر نگاه كنيد، خواهيد ديد كه بشر دارد رنج مى‏برد. آن روز هم نياز بزرگ بشر عدالت بود و برترين رنج او بى‏عدالتى؛ امروز هم شما نگاه كنيد، در دنيا بزرگترين مشكل بشر، بى‏عدالتى است. خطاست اگر خيال كنيم كه اين آزادى فردى - كه ليبرال دمكراسى غرب به بشر هديه داده - اين نياز بشر بوده كه قبلاً نبوده؛ چرا؛ به اين شكل‏هايى كه امروز آزادى‏هاى فردى هست، در بسيارى از دوره‏هاى تاريخ و در بسيارى از مناطق تاريخ وجود داشته است. همين محدوديت‏هايى كه امروز به شكل پنهان اراده‏ى انسان‏ها را به زنجير مى‏كشند، اينها يك روز به صورت آشكار بوده است. اين تور احاطه‏كننده‏ى بر اراده، حركت و حيات انسان، امروز ريزتر بافته شده، از خيوط و نخ‏هاى باريكترى استفاده شده و با مهارت بيشترى به آب انداخته مى‏شود. آن روز اين مهارت‏ها نبود؛ اما آشكارتر و قلدرمآبانه‏تر بود. پس نيازهاى بشر تفاوتى نكرده است. اگر آن دست به دست شدن امانت نبوى و گسترش كمّى و كيفىِ متناسب و درست، انجام مى‏گرفت، امروز بشر اين نيازها را گذرانده بود (نيازهاى فراوان ديگرى ممكن بود براى بشر پيش بيايد كه امروز ما آن نيازها را حتى نمى‏شناسيم) آن نيازها ممكن بود باشد؛ اما ديگر اين‏قدر ابتدايى نبود. امروز ما و جامعه‏ى بشرى، همچنان در دوران نيازهاى ابتدايى بشرى قرار داريم. در دنيا گرسنگى هست، تبعيض هست - كم هم نيست؛ بلكه گسترده است، به يك جا هم تعلق ندارد؛ بلكه همه جا هست - زورگويى هست، ولايت نابحق انسان‏ها بر انسان‏ها هست؛ همان چيزهايى كه چهار هزار سال پيش، دو هزار سال پيش به شكل‏هاى ديگرى وجود داشته است. امروز هم بشر گرفتار همين چيزهاست و فقط رنگ‏ها عوض شده است.» (کاملش را اینجا بخوانید.)

عکس هایی که این کنار می بینید مربوط به ده سال قبل خشک سالی اتیوپی نیست! مربوط به همین امروز است. این ها کادوی تمدن غرب پس از دست کم ۳۰۰ سال آقایی بر دنیا است. اینها آن چیزی است که یک سری بدبخت ذلیل در کشور ما از آن به عنوان تمدن غرب دفاع می کنند. اینها جیغ بشری است که قدم در هزاره هفتم از تاریخ خودش گذاشته است. هفت هزار سال بشر زندگی کرده و تجربه آموخته تا به اینجا برسد. اینها ثمره ی تن ندادن زیاده خواهان و دنیا پرستان و راحت طلبان به تعالیم پیامبر بزرگ ما حضرت محمد(ص) در روز غدیر خم است.

قضیه به اینجا ختم نمی شود.

تمدن غرب این بلا را بر سر دنیا آورد. دین را به حاشیه راند با آن جنگید مخصوصا اسلام را دشمن اصلی خود شمرد و با آن رودرو شد دست کم دویست سال است کوشیده تا فرهنگ اسلام را در دنیا نابود کند و امروز کثافات فرهنگ خودش را باز به گردن اسلام می اندازد.

بد نیست به صفحه آلبوم روزانه سایت یکی از اصلی ترین بلندگوهای تمدن غرب (BBC) بروید و ببینید که زیر هر کدام از این عکس ها چه نوشته است.

اینها مربوط به یک خانواده مسلمان در سومالی غربی هستند. تکنیک های هنری، فرهنگی و رسانه ای آنچنان بکار گرفته شده که با ذکر اسامی (محمد، حسین و ..) این خانواده گرسنه، هر بیننده ای تصور می کند که تمام بدبختی این ها مربوط به مسلمان بودنشان هست. و هر چه بدبختی است مربوط به اسلام و مال مسلمان ها است.

تصویر اول این آلبوم صحنه یک خشک سالی را نشان می دهد و خیلی حق بجانب و کاملا دلسوزانه و با رقت قلب از کنار دلیل این همه بدبختی می گذرد. به بیننده چنین القا می کند که ریشه ی همه ی این بدبختی ها اولا خشک سالی است که از اراده خارج بوده است و بدتر از آن اینکه اینها مسلمانند و اگر مسلمان نبودند حتما یک فکری به حال خود می کردند. این دقیقا آن نتیجه ای است که یک بیننده کاملا بی طرف(!) از این مجموعه آلبوم برداشت می کند.

این است گوشه ای از عمق ناجوانمردی و پلیدی غرب در مواجهه با دین فرهنگ و تمدن رو به رشد سلام و بالندگی اسلامی.