نه این‌که خوش‌حال باشم اما به نظرم می‌رسد یک‌جای کار می‌لنگد. در فوت‌بالی که بیش‌تر به یک جنگ شبیه است تا یک بازی، انگیزه و آرمان قطعا حرف اول را می‌زند. به صحنه آوردن همه‌ی قوای جسمی، فکری و هوشی برای پیاده کردن آنچه قبلا آموزش دیده‌ای نیاز به انگیزه و هدفی والا دارد. کسی که نهایت همت‌اش فقط نشستن روی نیم‌کت مربیان جام جهانی است، نمی‌تواند مربی خوبی برای تیم ملی کشوری مثل ایران باشد. بازی‌کنانی که انگیزه‌ی آنان حداکثر راه‌یابی به یک باش‌گاه دست چندم عربی است، هرگز نمی‌توانند نماینده‌ی انگیزه‌های والای ملت ایران باشند.

شاید شما هم شنیده باشید که در دیدار تیم ملی با رییس جمهور، وقتی آقای احمدی‌نژاد از آقای دادکان در باره‌ی پیش‌بینی تیم ملی در صورت صعود احتمالی از گروه جویا می‌شود، علاوه بر آقای دادکان، برانکو و بازی‌کنان نیز متحیر می‌شوند!

واقعیت این است: کسانی که به جام جهانی رفتند، فقط برای یکی دو بازی آبرو مندانه به آن‌جا رفته‌اند و نه هدف بالاتر.

اما هدفی که مردم ایران آن را پی‌گیری می‌کنند بسیار بیش‌تر از همت دست اندرکاران ورزش و فوت‌بال کشور است. مردم ایران سال‌هاست که با نهایت شور و نشاط به زمین فوت‌بال چشم می‌دوزند و پول بابت بلیت می‌دهند. اگر چه نمی‌توان ادعا کرد که مردم ایران به این زودی قهرمانی جهان را می‌خواهند که آن هم خیلی غیر ممکن نیست، اما رشدی هم‌پای سایر پیش‌رفت‌های ملی دست‌کم چیزی است که مردم از فوت‌بال و بقیه‌ی ورزش‌های کشور می‌طلبند.

از نظر حقیر، فضای مادی و پولی، لَختی، سستی و نژندی که بر عرصه‌ی ورزش کشور از جمله فوت‌بال حاکم است باید با فضای شاداب انقلابی سرشار از آرمان‌ها و هدف‌های مکتبی عوض شود، تا بتوان در آینده تحولی را در فوت‌بال مانند آنچه در رضازاده و تک‌وان‌دو و ورزش‌های معلولان و جان‌بازان دیدیم مشاهده کنیم.