تابستان فصلی است که برای نوجوانان و جوانان هم‌راه تنوع، آموزش و شاید هم کسالت است. بیش‌ترین تنوع توان‌مندی‌های شخصی را می‌توان در تابستان فراهم آورد.

الاهی که خدا هدایت کند کسانی را که زیر آب کسب و کار ساده‌ و تولیدی سنتی را در این مملکت زدند، تا بچه‌ها به‌جای آموختن یک حرفه و امتحان کردن توان‌مندی‌های‌شان و درآوردن پول، بروند کلاس گیتار و روح خود را بیازارند و پول را هدر دهند بدون این‌که کاری تولید شود و بدون این‌که خدماتی ارایه شود.

تمام صنایع کوچک و مغازه‌هایی که تولیداتی هرچند اندک داشتند، به آتش ندانم‌کاری‌های اقتصاد کلان کشوری سوختند تا جای آن را پیتزا فروشی و اودکلن فروشی بگیرد.

دارهای قالی که در اکثر خانه‌های ایرانی جای‌گاه ویژه‌ای داشت به خیانت و یا به حماقت‌های مدیران اقتصادی کشور از بین رفت تا از آن پس زنان در خانه ماندن را ننگ بدانند و به دنبال نقش "از دست رفته‌ی"(!) خود در کوچه و خیابان و ادارات و شرکت‌ها به عنوان منشی و تلفن‌چی و ... بگردند. زنی که در خانه و دور از چشم‌های حریص، قالی دست‌بافی تولید می‌کرد که هر تخته‌ی آن سرمایه‌ی آغاز یک زندگی بود، اکنون تبدیل به کالایی مصرفی شده است که هزینه‌های نگه‌داری پوست‌اش برای یک خانواده کمرشکن است.

اکنون کم‌تر کودکی برای تابستان سراغ کار می‌گردد، چرا که باید در کلاس اسکیت ثبت‌نام کند و در باش‌گاه ورزشی اضافه وزن خود را کنترل کند.

جامعه‌ی تولیدی و سنتی ما با سیاست‌های اقتصادی غربی، آن هم بدترین شکل آن، به کلی از بین رفته و جای آن را مصرف‌گرایی و شهرنشینی گرفته است.

اکنون واژه‌ی "دهاتی" که در واقع عامل تولید و زیربنای رشد اقتصادی کشور است یک فحش است! کشاورزی که بالاترین شغل در اسلام است یک کار "بی‌کلاس" و مخصوص یک عده آدم بدبخت است. در عوض "خواننده"، قهرمان فوت‌بال و یک سری از این عناوین کم فایده، تبدیل به ارزش شده است.

من از نوجوانان و جوانان عزیزی که احتمالا خواننده‌ی این نوشتار هستند تقاضا می‌کنم که این تابستان خود را به دنبال یک شغل تولیدی بگردند و به دنبال یک کسب و کار مولد باشند که برای حال و آینده‌ی خود و خانواده و مملکت خود سودمندتر است.