نويسنده شرح حال کاملی از محمود احمدی نژاد و سوابق سياسی اش ارائه می دهد و می نويسد: "مشکل اينجاست که احمدی نژاد از قماش آخوندهايی نيست که می خواهند ايران را به قرون وسطی بازگردانند. وی مردی کاملا مدرن است، همسرش در دانشگاه تدريس می کند و او به فناوری پيشرفته علاقه دارد. مشکل غرب در يافتن راهی برای تعامل با احمدی نژاد، مانند کشتی گيری که می خواهد با حريفی روغن ماليده پنجه در پنجه دراندازد، اين است که کمتر کسی واقعا می داند با چه کسی طرف است."

همين سردرگمی است که به عقيده آقای برک سبب شده برخی از مفسران رييس جمهور ايران را "دست نشانده جناحهای محافظه کار" و دسته ای ديگر او را يک افراطی اسلامی بنامند.

اما نويسنده نتيجه می گيرد که ساده ترين و احتمالا صحيح ترين تحليل اين است که او حقيقت را بر اساس برداشت ده ها ميليون ايرانی و صدها ميليون نفر ديگر در جهان اسلام بيان می کند.

آقای برک نوشته است: "وقتی او (آقای احمدی نژاد) می گويد که چطور امپرياليسم نو در غرب می خواهد جهان اسلام را از فناوری اتمی محروم کند تا برتری اقتصادی خود را حفظ کند، صرفا چيزی را می گويد که از قهوه خانه های الجزيره گرفته تا اسلام آباد گفته می شود. وقتی به قدرتهای بزرگ می گويد او را تهديد نکنند، زبان حال خيل عظيمی را دارد که با سينه ای لبريز از حس تلخ تحقير بخاطر قصورها، کاستی ها، بی بضاعتی های کشورها و جوامع خودشان، می خواهند وی آن سخنان را به زبان بياورد."

نويسنده آبزرور در پايان نتيجه می گيرد که آقای احمدی نژاد هرچند شايد سياستمداری فاقد مهارت باشد ولی نقطه قوت محکمی دارد، زيرا " وی پسر يک آهنگر است و اين مساله که نقطه ضعف نيست، بزرگترين و مخوفترين قدرتش است."