تلاش می کنم که اوضاع به هم‌ریخته‌ی خاورمیانه -قلب جهان- را درک کنم و بتوانم خودم را در آن پیدا کنم.

چه می‌شود؟ چرا اسراییل وارد این جنگ شد؟ چرا کار کِش پیدا کرده است؟ آیا اسراییل بمب اتم استفاده می‌کند؟ چرا ایران حمایت رسمی از حزب الله نمی‌کند؟ تناسب این اوضاع با ماه رجب چیست؟ نقش اعراب چیست؟ و و و

به واقع اتفاقات در این یکی دو هفته آن‌قدر سریع واقع شد که تحلیل اوضاع کمی مشکل به نظر می‌رسد.

اسراییل هنوز بهانه‌ی کافی برای استفاده از بمب اتم پیدا نکرده است.

 همین‌طور هنوز نتوانسته است به اندازه‌ی کافی مظلوم نمایی کند، زیرا لازمه‌ی این کار ارائه‌ی آماری است که نشانه‌ی ضعف و سستی این ویرانه است. یعنی اسراییل مجبور است بین "بدبختی ابدی" و "بدنامی همیشه‌گی" یکی را انتخاب کند!

اما حزب الله راه خود را انتخاب کرده است. "بین السلة و الذلة و هیهات منا الذلة" حزب الله اکنون چکیده‌ی جهاد و حمیت و جوانمردی است. حزب الله امروز عصاره‌ی انسانیت و شهامت است و ای کاش من امروز یکی از آنان بودم تا این خون ناقابل را فدا می‌کردم. خوشا به سعادت‌شان که درهای بهشت سعادت و سیادت را به روی خود گشودند و شمشیر عزت را از نیام مصلحت بیرون کشیدند و امروز افتخاری بزرگ برای خود و امت اسلام به ارمغان آورده‌اند.

در جایی خواندم که حزب الله با جهاد مقدس خود صلح را به جهانیان هدیه کرد. جرج بوش برای یافتن راه حلی دیپلماتیک برای پرونده‌ی هسته‌ای ایران ابراز امیدواری کرد، پرونده‌ای که در یک قدمی جنگی تمام عیار بین ایران و امریکا بود. مردم غزه از هدف اصلی بودن اسراییل رها شدند و دولت عراق توانست از درگیر بودن اسراییل و فراخوان سران گروهک‌های تروریست داخلی عراق استفاده کند و عده‌ی زیادی از این گروهک‌ها را در غیاب اربابان اسراییلی‌شان متلاشی کند. همینطور روسیه توانست به خود جرأت داده و دموکراسی امریکایی را رد کند سخنی که سال‌ها بود در گلوی‌اش مانده بود و یارای گفتن‌اش را نداشت.

امروز ابرقدرت امریکا ابهتی ندارد که از دست بدهد. پرچم امریکا و اسراییل پر فروش‌ترین پرچم در تمام دنیا است زیرا همه می‌خواهند آن را آتش بزنند!

کر و کور باد گوش و چشمی که زبونی و نابودی اسراییل و امریکا را نمی‌بیند.

آیا ایران بجز رساندن سلاح و مهمات لازم برای حزب الله و حمایت سیاسی از حزب الله کاری نمی‌تواند بکند؟ بی شک امروز ام القرای اسلام با چشمی خون‌بار شاهد به خون غلتیدن بهترین سربازان خمینی است. همه چشم به دهان رهبری دوخته‌اند تا ایشان چه بگویند. تکلیف جوانان غیور ایران را نه مصلحت اندیشان و سیاست ورزان و نه عافیت طلبان و دنیاجویان بلکه فرزند حسین خامنه‌ای کبیر تعیین می‌کند. همه‌ی کسانی که خون غیرت مقدس‌شان به جوش آمده است باید به هر نحو شده آماده‌گی خود را اعلام نمایند.

انشا الله روزی برسد که ما هم بتوانیم به آرزوی خود یعنی جهاد با دشمنان خدا نایل شویم و بجنگیم و جانی که به ما به عاریت داده شده در راه محبوب به زمین بریزیم. به راستی زندگی ننگ چه ارزشی دارد؟ چند روز بیشتر در منجلاب مادیت غوطه خوردن آیا ارزش این همه خفت را دارد؟ چرا به یاری انسانیت کمر همت نبنیدیم و وجدان بشریت را از خون سرخ خود سیراب نکنیم؟ و مگر نه این است که تاریخ را شهید می سازد و شهید را قلم ها و قلم ها هستند که شهید پروند. ای شهید ای که بر کرانه ی ازلی و ابدی وجود بر نشسته ای دستی بر آر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش.

کسانی که منتظرند تا خون شان به جوش بیاید، لااقل یه تومار اینترنتی را امضا کنند!