اما آن‌چه که این‌جا می‌خواهم ذکر کنم، تعیین تکلیف یا توصیه یا تذکر و یا انتقاد به وزارت ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات و سایر نهاد‌ها نیست، بلکه زنگ هش‌داری است به دوستان وبلاگ نویس ایرانی.

به زودی اینترنت ایران توسط امریکا قطع خواهد شد و این ابزار از دست ما خارج خواهد شد، اما مسئله این است که تا آن زمان چه باید بکنیم؟

امروز کشور ما در مرحله‌ی بسیار حساسی است. امروز ایران در مرزهای موعود خود قرار گرفته است. احیای تمدن اصیل و سرنوشت‌ساز اسلامی به مرکزیت ایران، امری نیست که قلب هر ایرانی را به تپش وا ندارد. پایه‌گذاری چنین تمدنی نیازمند تلاشی همه‌جانبه، خودجوش و مخلصانه‌ی ملت ایران است، تلاشی که به گواهی تاریخ هم‌واره سرنوشت‌ساز بوده است.

امروز همه‌ی ایرانیان باید خود را در ساخت آینده‌ی دنیا سهیم کنند. هر کس به اندازه‌ی تلاش‌اش و به اندازه‌ی فهم و توان‌اش در ساختن مرکزیت جهان یک‌پارچه آینده باید ایفای نقش کند.

این تکلیف عقلی و منطقی و ملی، شامل حال ما وبلاگ‌نویس‌ها هم می‌شود. به نظر من ما باید تلاش خود را «جهت‌دار» کنیم. معرفی فرهنگ و تمدن ایران، و رساندن پیام ایران و معرفی پیش‌نهاد ایران برای سعادت بشر، به صحنه آوردن تمام توان‌های فکری، مادی و معنوی را می‌طلبد. امروز آوای ایران چون تیری در کمان آرش کمان گیر آماده‌ی شلیک است باید دید که همت ایرانیان مرزهای این تمدن نوین را تا کجا خواهد برد.

آیا مردم امریکا با واقعیات ایران آشنایی دارند؟ آیا اروپاییان نیز همان‌گونه که ما به جهان می‌نگریم نگاه می‌کنند؟ آیا اگر ما تلاش کنیم و بتوانیم پیام مکتب سرشار از معنویت و سعادت خود را به گوش جهانیان برسانیم تغییری در معادلات قدرت رخ نخواهد داد؟

  

امروز آوای ایران چون تیری در کمان آرش آماده‌ی شلیک است باید دید که همت ایرانیان مرزهای این تمدن نوین را تا کجا خواهد برد. آیا ما نباید آب زلال این فرهنگ و تمدن نوظهور را به کام مردم دنیا برسانیم؟ هر کدام از ما چه کرده‌ایم؟

آیا معادلات قدرت از افکار مردم متأثر نیست؟ به نظر حقیر ما در این بعد ضعف اساسی داریم. ما نتوانسته‌ایم وجهه‌ی تهاجمی خود را در بعد رسانه‌ای و با هدف تاثیر بر افکار عمومی کشورهای غربی به مرحله‌ی نمایش بگذاریم. ما باید بکوشیم تا بتوانیم راهی در میان افکار عمومی کشورهای دنیا باز کنیم. مردم جهان نه امروز بلکه از دیروز تشنه و منتظر پیام جمهوری اسلامی ایران هستند. آیا ما نباید آب زلال این فرهنگ و تمدن نوظهور را به کام مردم دنیا برسانیم؟ هر کدام از ما چه کرده‌ایم؟ حتما ترجمه‌ی عربی یکی از مواد قانون اساسی را که پشت کتاب عربی دبیرستان می‌نوشتند به خاطر دارید؟

«بما أن لغة القرآن و العلوم و المعارف الإسلامیة هي العربي لذا یجب تدریس هذه الغة ....»

آیا ما می‌توانیم با ملت عرب سخن بگوییم؟ هر کدام از ما دست کم 7 سال انگلیسی خوانده‌ایم. آیا می‌توانیم دو تا جمله به زبان انگلیسی سر هم کنیم و در وبلاگ‌مان بگذاریم تا اگر روزی گذار یک انگلیسی زبان به وبلاگ ما افتاد یک چیزی دست‌گیرش شود و  یا باید هر روز بی‌خود و بی‌جهت به پر و پا‌ی هم بپیچیم و وقت عزیز و ارزش‌مند و فرصت کوتاه باقی‌مانده‌ی خود را صرف «اتینا» کنیم؟

فرض کنید هفته‌ی آینده اینترنت قطع خواهد شد. در این مدت باقی‌مانده چه‌کاری واجب‌ترین کار است؟ آیا بهتر نبود هر کدام از ما دو تا آیه‌ی قرآن، دو تا حدیث، دو تا از جملات امام خمینی، دو تا از بیانات آقا را به زبان عربی، انگلیسی، فرانسه و ...  در وبلاگ‌مان می‌گذاشتیم؟

بنده پیش‌نهاد می‌کنم به کلیه عزیزانی که در عرصه وبلاگ‌ستان در حال تولید مطلب هستند، به سربلندی و عزت کشور ایران اسلامی بیاندیشند و فرصت را از دست ندهند. هر کدام از ما برویم دنبال درج مطالبی به زبان‌های خارجی حتی اگر این زبان زبان «آنگولایی» باشد و حتی اگر «دست و پا شکسته» باشد. این کار نتایج خوبی به بار خواهد آورد. اولین نتیجه‌ی آن اعتماد به نفس خودمان خواهد بود و در مرحله‌ی بعد کمک به فرهنگ و تمدن اصیل ایرانی و اسلامی خودمان.

بیایید دست از این کارهای بی‌هوده و کم اثر برداریم و به کاری بزرگ‌تر فکر کنیم. ما باید جریان اطلاعات در اینترنت را برعکس کنیم.