بزمانه

این روزها، همه‌پرسی قانون اساسی جدید سوریه است.

اسد، دوست جمهوری اسلامی در سخت‌ترین شرایط بوده است. آیا می‌توان دوست و یاور را فروخت؟ این بی‌مرامی است.

اسد، اصلی‌ترین حلقه مبارزه با اسراییل در 30 سال گذشته را جوانمردانه حفظ کرده است. آیا می‌توان این حلقه را شکست؟

مخالفان اسد، امروز از حمایت‌های امریکا، فرانسه، عربستان و شورای امنیت بهره‌مندند. آیا می‌توان در مقابل آن‌ها کوتاه آمد؟

بله اسد آنچنان مردمی نبوده است و در یک رژیم تک‌حزبی حکومت کرده است. نظامش آن‌چنان اسلامی نبوده و به آزادی‌های مردمش آن‌چنان پایبند نبوده است. اما آیا از سایر کشورهای عربی بدتر بوده است؟ همین عربستانی که امروز از ترس مردم خودش فرار به جلو می‌کند، کدام آزادی مدنی بیش از اسد برای مردمش قایل است؟

البته ایران باید پیش از این‌ها سوریه را وادار به انجام اصلاحات داوطلبانه و احترام به مردم می‌کرد. با این حال این بسیار نامردی و نمک‌نشناسی است که دوست روزگار سخت خودت را در روزگار سختش تنها بگذاری و رها کنی.

حتم دارم اصلاحات اخیر اسد به توصیه ایران بوده است. اگر چه دیرهنگام ولی باز هم غنیمت است. ما باید بدانیم که شکست اسد هزینه سنگینی برای جمهوری اسلامی به همراه خواهد داشت. دلیل آن هم مشخصاً حمایت واضح و آشکار امریکا از گروه‌های مخالف اسد است و ما آبمان با امریکا به یک جو نمی‌رود.